Τῷ δὲ Θεῷ χάρις τῷ πάντοτε θριαμβεύοντι ἡμᾶς ἐν τῷ Χριστῷ καὶ τὴν ὀσμὴν τῆς γνώσεως αὐτοῦ φανεροῦντι δι' ἡμῶν ἐν παντὶ τόπῳ·ὅτι Χριστοῦ εὐωδία ἐσμὲν τῷ Θεῷ ἐν τοῖς σωζομένοις καὶ ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις,
(Β' Κορ. 2:14,15)
H μεταφορά προέρχεται από τη σκηνή ενός Ρωμαϊκού θριάμβου, από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα του αρχαίου κόσμου, όταν κάποιος μεγάλος στρατηγός, ένας Καίσαρας ή ένας Μάριος, γυρίζοντας από μακρινές σκηνές θριάμβου, ανέβαινε στο Καπιτώλιο, μέσα στις επευφημίες των συγκεντρωμένων πολιτών και την ευωδιά γλυκών αρωμάτων. Μπροστά από το άρμα του, έβαζαν να παρελάσουν αιχμάλωτοι βασιλιάδες και πρίγκιπες﮲ από πίσω ουρές από αιχμάλωτους, φορτωμένοι με λάφυρα πολέμου. Εκείνη την εποχή, ο Κλαύδιος γιόρταζε τις νίκες του στη Βρετανία και ανάμεσα στους αιχμάλωτους πρίγκιπες βρισκόταν ο γενναίος Καράκτακος.
Στη ζωηρή φαντασία του Αποστόλου – πάντα συνήθιζε να χρησιμοποιεί μεταφορές παρμένες από τη ζωή ανδρών σε στρατόπεδα και πόλεις, και όχι από σκηνές φυσικής ομορφιάς – φαινόταν ότι η φαντασμαγορία της σκηνής που τόσο συχνά διέγειρε τις καρδιές των Ρωμαίων, ήταν πρέπον σύμβολο της προόδου του Χριστού σ’oλόκληρο τον κόσμο. Με τον Άδη και το Θάνατο δεμένους στους τροχούς του άρματός του, τα χέρια Του γεμάτα λάφυρα, την ακολουθία του αποτελούμενη από τους χιλιάδες που είχε κατακτήσει, ανάμεσα στους οποίους ήταν περήφανος να είναι κι ο Παύλος.
Αυτή δεν είναι μια ταιριαστή εικόνα για κάθε εποχή; Κάθε μεγάλη κρίση στο παρελθόν έχει βοηθήσει στην προώθηση της ένδοξης βασιλείας του Χριστού.
Η πτώση της Βαβυλώνας ήταν κρίση;
Χάρισε στην ανθρωπότητα μια παγκόσμια γλώσσα – τη γλώσσα που ομιλείτο από τον Αλέξανδρο και τους στρατιώτες του - τη ντελικάτη, καλλιεργημένη Ελληνική γλώσσα με τις λεπτές της έννοιες στην οποία είναι γραμμένη η Καινή Διαθήκη.
H πτώση της Ρώμης ήταν κρίση;
Άνοιξε το δρόμο για την άνοδο των βόρειων εθνών που πάντα αποτελούν την οικία της Ελευθερίας και του Ευαγγελίου.
Η πτώση του Φεουδαλισμού, στη Γαλλική Επανάσταση, ήταν κρίση;
Κατέστησε εφικτά τα λαμπρά επιτεύγματα του 19ου αιώνα. Και μπορούμε να βλέπουμε χωρίς αγωνία γεγονότα που έριξαν σκιά στις καρδιές μας. Κι αυτά τα γεγονότα θα υπηρετήσουν την υπόθεση του ευαγγελίου. Με τρόπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε θα προετοιμάσουν το δρόμο για το θρίαμβο του Βασιλιά μας. Mέσα από τις ωδίνες της τωρινής δοκιμασίας, ο Νέος Ουρανός και η Νέα Γη θα γεννηθούν. Η αγωνία δεν είναι o επιθανάτιος ρόγχος του ετοιμοθάνατου μονομάχου, αλλά ο απαλός αναστεναγμός της μητέρας που φέρνει το πρώτο της παιδί στον κόσμο. «Όλα αυτά πρέπει να γίνουν,» λέει ο Κύριος. «Θα εγερθεί έθνος ενάντια σε έθνος, και βασιλεία ενάντια σε βασιλεία﮲ και θα γίνουν πείνες και μεταδοτικές αρρώστιες, και σεισμοί κατά τόπους. Όλα αυτά είναι αρχή ωδίνων (Ματθ. 24:6-9). Και εν μέσω όλων αυτών των γεγονότων, ο Ιησούς προχωράει θριαμβευτικά στην αιώνια δόξα Του.
Απόσπασμα από το βιβλίο: Paul, Servant of Jesus Christ, F.B. Meyer, 1968
