Σάββας Καλεντερίδης: «Είναι εξωφρενικό να μιλάμε για Χάγη» (VIDEO)

Τα σημεία της συνέντευξης του Σάββα Καλεντερίδη στην εκπομπή «Με το γάντι»:

1. Είναι εξωφρενικό να μιλάμε για Χάγη χωρίς να έχει διευθετηθεί το ζήτημα της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων. Αυτό δεν θα το κρίνει το δικαστήριο της Χάγης. Γιατί η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια είναι απόλυτο κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδος και ασκείται μονομερώς.

2. Αν πάμε στην Χάγη για οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας και το δικαστήριο μας δώσει ό,τι μας δώσει δεν θα μπορούμε, στην συνέχεια, να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα σε βάρος όσων θαλάσσιων περιοχών το δικαστήριο θα έχει επιδικάσει στην Τουρκία.

3. Άρα πηγαίνοντας στην Χάγη χωρίς προηγουμένως να έχουμε κάνει χρήση του δικαιώματος για επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια απεμπολούμε κυριαρχικό μας δικαίωμα.

4. Η σειρά που θα έπρεπε να έχουμε ακολουθήσει είναι: επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια σε όλη την ελληνική θαλάσσια επικράτεια και στην συνέχεια οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο.

5. Δηλαδή να κάνει η Ελλάδα αυτό που δικαιούται να κάνει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και αν η Τουρκία θεωρούσε ότι αδικείται να έκανε αυτή προσφυγή στα διεθνή δικαστήρια για να δικαιωθεί.

6. Αλλά τώρα έγινε το ανάποδο. Οριοθέτησε η Τουρκία ΑΟΖ με την Λιβύη και απειλεί την Ελλάδα με casus belli αν ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών της υδάτων και η Ελλάδα πειθαρχεί.

7. Την σύναψη του μνημονίου με την Λιβύη η Τουρκία την προετοίμαζε δύο χρόνια χωρίς εμείς να κάνουμε τίποτα. Δεν πήγαμε ούτε μέχρι την Τρίπολη για να αποτρέψουμε τη σύναψη του τούρκο-λιβυκού μνημονίου όταν η Λιβύη δεν έχει ούτε πολεμικό ναυτικό ούτε πολεμική αεροπορία.

8. Αντί γι’ αυτό κάναμε το «αυτοκτονικό» να δώσουμε στην Αίγυπτο το δικαίωμα να είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας στην οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.

9. Αν ήμουν από την πλευρά της Τουρκίας θα συμφωνούσα με αυτό που ισχυρίζεται η Ελλάδα! Ότι μοναδικό θέμα των διερευνητικών είναι η «οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών».

10. Γιατί; Μα γιατί ισχύει το τούρκο-λυβικό μνημόνιο που έχει καταχωρηθεί στον ΟΗΕ και παράγει δίκαιο. Είναι, δηλαδή, τετελεσμένο. Έστω και αν (αυτό το μνημόνιο) δεν αναγνωρίζεται από την Ελλάδα και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

11. Σύμφωνα με το τούρκο-λυβικό μνημόνιο στα ελληνικά νησιά αναγνωρίζει χωρικά ύδατα μόνον 6 ναυτικά μίλια. Και καθόλου ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.

12. Άρα, λοιπόν, τι «θαλάσσιες ζώνες» να οριοθετήσουμε; Όταν η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα στην Κρήτη, θα αναγνωρίσει ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα στην Κίναρο;

13. Το λάθος της Ελλάδας ήταν ότι προσήλθε στις διερευνητικές με μοναδικό όρο να αποσυρθεί το Oruc Reis. Αλλά αυτό είναι τώρα στα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και μας απειλεί ότι θα ξαναμπεί.

14. Αν όμως η Ελλάδα είχε θέσει ως όρο για να προσέλθει στις διερευνητικές την ακύρωση του τούρκο-λυβικού μνημονίου και την εγκατάλειψη του δόγματος της «γαλάζιας πατρίδας», τότε, ναι, αυτές θα είχαν νόημα.

15. Από τις διερευνητικές ωφελείται μόνον η τουρκική πλευρά. Γιατί «τορπιλίζεται» η στρατηγική της Ελλάδας. Η Ελλάδα υποτίθεται ότι κρατάει το «μαστίγιο» των κυρώσεων και το «καρότο» (των μη κυρώσεων) όταν η Τουρκία δείχνει καλό πρόσωπο. Αλλά τώρα έχει μείνει μόνον το καρότο.

16. Κατηγορούν τον Αντώνη Σαμαρά ότι έκανε και αυτός (όταν ήταν πρωθυπουργός) διερευνητικές με Υπουργό Εξωτερικών τον Βενιζέλο. Μα τότε δεν υπήρχαν αυτού του είδους οι προκλήσεις (που γίνονται τώρα) από την Τουρκία.

17. Τότε ούτε το τούρκο-λυβικό μνημόνιο υπήρχε, ούτε το δόγμα της «γαλάζιας» πατρίδας υπήρχε που παίρνει το μισό Αιγαίο, ούτε για τρείς μήνες αλώνιζε το Oruc Reis στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

18. Τότε δεν έκανε «πειρατικές ενέργειες» η Τουρκία, ενώ τώρα κάνει.

19. Την Κυριακή της δημοσίευσης της συνέντευξης Σαμαρά στην «Καθημερινή» με επισκέφθηκαν (με όλα τα μέτρα υγειονομικής προστασίας) τρείς γνωστοί μου οι οποίοι είναι δημόσια πρόσωπα και προέρχονται από τον χώρο της Αριστεράς. Μου είπαν ότι συμφωνούσαν απολύτως με όσα εξέφρασε ο Σαμαράς έστω και αν στο παρελθόν «διαφωνούσαν κάθετα με πολλές επιλογές του».

20. Η συνέντευξη του Σαμαρά ήταν ένα καμπανάκι για όσους κινδυνεύουν να παρασυρθούν σε ένα δρόμο χωρίς γυρισμό.

Δεν είναι «έντιμος συμβιβασμός», είναι παράδοση

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το έχουμε περιγράψει στο προηγούμενο αλλά και σε άλλα άρθρα μας στο παρελθόν. Για τους συμμάχους μας ο χώρος που καταλαμβάνει η Ελλάδα και η Τουρκία, εσχάτως και η Κύπρος, είναι ενιαίος και τον αντιλαμβάνονται ως μια περιοχή στην οποία –και μέσω της οποίας– προωθούν τα δικά τους γεωπολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα.

Υπό την έννοια αυτή, τους ενδιαφέρει ο χώρος ως σύνολο και θέλουν να υπάρχει σταθερότητα στο εσωτερικό του.

Όμως δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι όσο δεν διακυβεύονται τα συμφέροντά τους, δεν έχουν κανέναν λόγο να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές διαμάχες αυτού του συνόλου.

Στη λογική αυτήν, με την εκτίμηση και την παραδοχή ότι η κατάσταση στην Αν. Μεσόγειο και ειδικότερα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι εκρηκτική και μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε μια γενικευμένη πολεμική σύγκρουση, που θα θέσει σε κίνδυνο την ενότητα και σταθερότητα του συνόλου, προτείνουν διάλογο μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Επίσης θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν ενδιαφέρει τους συμμάχους μιας ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, ποιος έχει παραβιάσει το Διεθνές Δίκαιο εις βάρος μιας συμμάχου χώρας, που απειλεί με casus belli μια σύμμαχο χώρα, ποιος παραβιάζει καθημερινά τον εναέριο χώρο, ποιος συνεργάζεται ολοφάνερα με ισλαμιστές τρομοκράτες, δολοφόνους πολιτών και της Δύσης, ποιος διαπράττει εθνοκάθαρση στο Αφρίν και το Γκίρε Σπι – Σερεκάνιγιε, ποιος κάνει λαθρεμπόριο πετρελαίου με το Ισλαμικό Κράτος.

Τους ενδιαφέρει η ενότητα του συνόλου και η σταθερότητα στο εσωτερικό του.

Άρα, μας προτείνουν «να τα βρούμε» με την Τουρκία μέσω διαλόγου.

Κι αυτό παπαγαλίζουν τα γνωστά κέντρα στην Ελλάδα, με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους παπαγάλους τους.

Όμως θα πρέπει να υπογραμμίσουμε τα εξής σε σχέση με το διάλογο αυτόν:

Πρώτον, θα πρέπει κανείς να είναι τουλάχιστον αφελής για να πιστεύει ότι η Τουρκία θα θέσει προς συζήτηση το τουρκολυβικό μνημόνιο, και αν το κάνει θα χαρακτηριστεί προδότης, αφού η συμφωνία αυτή έχει προπαγανδιστεί στην Τουρκία ως μια μεγάλη εθνική επιτυχία.

Δεύτερον, η Τουρκία δεν θα δεχτεί να άρει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, το οποίο επίσης έχει προπαγανδίσει στην τουρκική κοινή γνώμη, η οποία βλέπει το χάρτη και τις θαλάσσιες ζώνες που καλύπτει ως προέκταση του τουρκικού εδάφους και επικράτειας. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να θέσει σε διάλογο ένα εθνικό σχέδιο που έχει μάλιστα και τον καθαγιασμένο στην Τουρκία όρο «Πατρίδα»; Βλέπετε στην Τουρκία ο πατριωτισμός και η πατρίδα ως έννοιες διατηρούν την ιερότητά τους, ενώ στην Ελλάδα έχουν απαξιωθεί…

Τρίτον, η Τουρκία δεν θα δεχτεί να κάνει διάλογο για το αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο, αν βρεθεί πολιτικός να θέσει τέτοιο θέμα στο διάλογο.

Τέταρτον, η Τουρκία δεν θα δεχτεί να συζητήσει για τα «τετελεσμένα» που θεωρεί ότι έχει δημιουργήσει στην Αν. Μεσόγειο, οριοθετώντας μονομερώς την ΑΟΖ της, με την οποία δεν αναγνωρίζει δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα στο σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελόριζου).

Άρα, θα πρέπει να γνωρίζουν τα παπαγαλάκια της «ανάγκης έναρξης ενός ειλικρινούς ελληνοτουρκικού διαλόγου» ότι ο διάλογος αυτός θα αρχίσει πέρα από τα τέσσερα ζητήματα που έχουν προαναφερθεί και θα περιλαμβάνει επιπλέον το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, το θέμα των «151 νησιών αδιευκρίνιστης κυριαρχίας», καθώς και το «καυτό» θέμα των «18 τουρκικών νησιών που έχει καταλάβει και κατέχει στρατιωτικά η Ελλάδα» στο Αιγαίο.

Να μην ξεχνάμε δε και τα «παραδοσιακά δικαιώματα των Τούρκων αλιέων στο Αιγαίο», τα οποία θα επικαλεστούν βάζοντας στο τραπέζι του διαλόγου τη συμφωνία που υπογράψαμε με την Ιταλία.

Αυτή είναι η κατάσταση και αυτό είναι το πλαίσιο του «έντιμου διαλόγου» για τον οποίο μας προετοιμάζουν τα παπαγαλάκια που μιλούν με απαράμιλλο θράσος για ελληνικό μαξιμαλισμό στην εξωτερική πολιτική.

Τέλος, για εκείνους που μιλούν για έλλειψη κουλτούρας συμβιβασμού στην ελληνική κοινωνία, να τους υπενθυμίσουμε, σε περίπτωση που το έχουν ξεχάσει, ότι συμβιβασμός, με βάση την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια είναι:

Ο συμβιβασμός είναι γενικός όρος που απαντάται (και εξετάζεται) ιδιαίτερα στην Κοινωνιολογία, στις Πολιτικές Επιστήμες, στο Διεθνές Δίκαιο και στη Διπλωματία.

Ο όρος «Συμβιβασμός» (Compromise) δεν έχει προσλάβει κάποια εξειδικευμένη έννοια στους κλάδους των Κοινωνικών Επιστημών. Έτσι κρίνεται ικανοποιητικός ο ορισμός του λεξικού Webster: Διευθέτηση με διαιτησία ή συγκατάθεση που όμως επέρχεται με αμοιβαίες υποχωρήσεις – ή αμφοτερόπλευρος μετριασμός ακραίων αξιώσεων ή δικαιωμάτων που καταλήγουν σε «συμφωνία».

Με άλλα λόγια, προβλέπει αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Σε έναν διάλογο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η Ελλάδα θα κληθεί να κάνει οδυνηρές και καταστροφικές για το μέλλον του ελληνικού και κυπριακού κράτους υποχωρήσεις.

Σε ποιες υποχωρήσεις θεωρούν ότι θα προχωρήσει η Τουρκία;

Μήπως από τα χίλια που διεκδικεί από την Ελλάδα, θα συμβιβαστεί με τα 990 και αυτό θα θεωρηθεί έντιμος συμβιβασμός;

Και η Ελλάδα τι ακριβώς θα κερδίσει από έναν τέτοιο διάλογο, που δεν θα προσφέρει τίποτε άλλο από ένα πακέτο υποχωρήσεων της πατρίδας μας μπροστά στις αξιώσεις της Τουρκίας;

Έχουμε χρέος να ενημερώσουμε την ελληνική κοινή γνώμη για την καταστροφή που έρχεται, αν αφήσουμε τα παπαγαλάκια να παραπληροφορούν το λαό για τον επιβεβλημένο «έντιμο συμβιβασμό».

Όχι, δεν πρόκειται για συμβιβασμό, αυτό που μας ετοιμάζουν λέγεται παράδοση.

Και δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Δημοσιεύεται στην δημοκρατία και το pontos-news

Η Ιστορία της Ελλάδας στα χέρια εθνομηδενιστών

Πώς μια ταινία του Χόλιγουντ για το 1821 αναδεικνύει τον αποπροσανατολισμό που ταλανίζει το ελληνικό έθνος

Το άρθρο δημοσιεύθηκε τις 10.05.2019 στην εφημερίδα δημοκρατία

Από τον Σάββα Καλεντερίδη

Έχουμε δει σωρεία δημοσιευμάτων που αναφέρονται στον τρόπο με τον οποίο τα μεγάλα κράτη τα οποία σέβονται τον εαυτό τους και την ιστορία τους, και νοιάζονται για το μέλλον τους, επηρεάζουν τη βιομηχανία του κινηματογράφου, για την αναπαραγωγή μέσα από τις ταινίες τής ιστορίας και των εθνικών στόχων και οραμάτων καθενός εξ αυτών.

Με τον τρόπο αυτόν, η βιομηχανία του κινηματογράφου συμβάλλει, στο μέτρο που της αναλογεί, στη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας και του συλλογικού υποσυνειδήτου κάθε έθνους.

Βρες ποιος είναι ο πραγματικός φασίστας – Τι κρύβεται πίσω από την προβοκάτσια της πυρπόλησης της δομής «One Happy Family» στη Μυτιλήνη;

του ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Πριν τυλιχτεί στις φλόγες / Φωτογραφία @OHFLesvos

Η Ελλάδα δέχτηκε σφοδρή επίθεση από Έλληνες, ελληνόφωνους και ξένους, με αφορμή την πυρπόληση της προσφυγικής δομής «One Happy Family» της Μυτιλήνης.

Κανονικά το κράτος πρέπει να συλλέξει όλα τα δημοσιεύματα και δηλώσεις που έγιναν για το θέμα, με συγκεκριμένη στόχευση, τους Έλληνες και την Ελλάδα, και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. Και να τις ενσωματώσει στην δικογραφία. Για να ερευνήσουν οι δικαστικές αρχές το κίνητρο εκείνων που δυσφήμησαν και επιτέθηκαν στην Ελλάδα.

Είναι ευκαιρία να ξεσκεπαστούν οι συμμορίες ΜΚΟ, κομμάτων, πολιτικών, εφημερίδων, δημοσιογράφων, στην Ελλάδα και ξένων συμφερόντων, που επιτέθηκαν ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΑ στην Ελλάδα, μετά την πυρπόληση που έκαναν τα ίδια τα κέντρα.

Ο λόγος προφανής: Ήθελαν να συνεχιστεί η διεθνής επιχείρηση διάλυσης της Ελλάδας μέσω της ανεξέλεγκτης εισβολής αλλοδαπών.

Και το έκαναν την συγκεκριμένη ημέρα, για τους εξής λόγους:

Πρώτον, η κοινωνία των νησιών εξεγέρθηκε το τρίτο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου και στράφηκε εναντίον και του ελληνικού κράτους και εναντίον των διοργανωτών της επιχείρησης εισβολής στα νησιά, που είναι οι ΜΚΟ. Και αυτό έπρεπε να αλλάξει, να σπάσει και να καμφθεί η βούληση αντίστασης των πολιτών.

Δεύτερον, η Ελλάδα δέχτηκε επίθεση εισβολή στις Καστανιές του Έβρου, το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου. Η κυβέρνηση ένοιωσε την κίνδυνο ανατροπής της και διάλυσης της Ελλάδας, γιατί αυτός ήταν ο στόχος, και αναγκάστηκε να αντιδράσει με επιτυχία. Την ίδια στιγμή, ο ελληνικός λαός σε ποσοστά που αγγίζουν το 90%, στήριζε την επιχείρηση άμυνας της πατρίδας στον Έβρο και τις Καστανιές. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση και η ελληνική κοινωνία, νίκησαν τον φόβο που είχε επιβληθεί από την Αριστερά και τις ΜΚΟ στο μεταναστευτικό, και αποφάσισαν να υπερασπιστούν την πατρίδα. Και αυτό επίσης έπρεπε να αλλάξει.

Τρίτον, αμέσως μετά την επιχείρηση εισβολής στον Έβρο, αποφάσισε εσπευσμένα να κλείσει τα σύνορα και να αλλάξει το νομικό και διοικητικό καθεστώς που αφορά τους αλλοδαπούς που εισέρχονται παράνομα στην Ελλάδα. Αυτό, δυσκόλευε τη συνέχιση της διεθνούς επιχείρησης διάλυσης της Ελλάδας, η οποία έχει πολλούς πρωταγωνιστές, φανερούς και κρυφούς. Ο φανερός είναι ο Ερντογάν και το τουρκικό κράτος. Οι κρυφοί, είναι οι ΜΚΟ αλλά και όλοι εκείνοι που επιτέθηκαν στους Έλληνες και την Ελλάδα, μετά την πυρπόληση που έκαναν οι ίδιοι κύκλοι. Με άλλα λόγια, τα μέτρα της κυβέρνησης, ήταν ένα εμπόδιο στο σκοπό τους. Και αυτό επίσης έπρεπε να αλλάξει.

Πώς όμως θα άλλαζε;

Μα αν γινόταν κάτι καταστροφικό που αφορά παιδιά, παιδεία, πολιτισμό, ψυχαγωγία παιδιών.

Και ώ του θαύματος, αυτό έγινε το βράδυ της 7ης Μαρτίου. Και έγινε γρήγορα, για να σπάσει και να καμφθεί το ηθικό και η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης αλλά και του ελληνικού λαού.

Πυρπολήθηκε η προσφυγική δομή «One Happy Family» της Λέσβου, που είναι για παιδιά παρακαλώ. Και πυρπολήθηκε από τρεις Παλαιστίνιους, οι δύο από τους οποίους ταξίδεψαν στη Μυτιλήνη από την Αθήνα!!!

Και ακολούθησε η επίθεση εναντίον της Ελλάδας, με ορυμαγδό δημοσιευμάτων σε Ελλάδα και Ευρώπη και παρεμβάσεων στην κυβέρνηση από ελληνικά κόμματα και από ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και θεσμούς.

Κάποιος από το κράτος και από τη δικαιοσύνη να αρχίσει την έρευνα και είπαμε, να μην κωλώσει κανείς.

Χαρτογραφήστε και αποκαλύψτε την εσωτερική και διεθνή συμμορία που ήθελε να διαλύσει την Ελλάδα.

Δεν καταλαβαίνεται ότι πρόκειται για έναν κανονικό πόλεμο;

Δεν είδατε τον ηλεκτρονικό πόλεμο που έκανε ο Ερντογάν και ο τουρκικός στρατός, για να διευκολύνει την επιχείρηση εισβολής, κατάλυσης και κατάληψης των συνόρων στις Καστανιές;

Τι άλλο πρέπει να γίνει δηλαδή, να σας φέρουμε τα πραγματικά σχέδια σε χαρτί, με σφραγίδες, για να συνειδητοποιήστε το τι συμβαίνει με το “προσφυγικό-μεταναστευτικό” και τις συμμορίες που το υποστηρίζουν, ο καθένας ανάλογα με την αποστολή του;

Ξεσκεπάστε τους πραγματικούς φασίστες που καίνε σχολεία σαν τον Χίτλερ.

Σημείωση: Από τεχνοκρατικής πλευράς και από άποψη σχεδιασμού, ήταν μια εξαιρετική επιχείρηση, που δείχνει ότι πίσω της κρύβεται μυστική υπηρεσία κράτους και όχι απλά μια ΜΚΟ. Η ΜΚΟ είναι το προπέτασμα. Ευτυχώς για την Ελλάδα που τα χάλασαν στην υλοποίηση.

Σάββας Καλεντερίδης

Ακολουθεί σχετικό δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, η οποία δεν σχολιάζει το γεγονός, αλλά παραθέτει κείμενο που δημοσιεύτηκε στη σελίδα της συλλογικότητας «No Borders», με τίτλο “Δεν θα περάσει ο φασισμός”

Κάηκε το σχολείο του «One Happy Family» – Δεν θα περάσει ο φασισμός

08.03.2020, 08:40

Ενημερώθηκε στις: 08.03.2020, 10:43

Τα ξημερώματα έσβησε η πυρκαγιά που ξέσπασε χθες βράδυ από άγνωστη αιτία στην προσφυγική δομή «One Happy Family» της Λέσβου, αφού κάηκε ολοσχερώς το κτίριο του σχολείου, απέναντι από τον καταυλισμό του Καρά Τεπέ όπου βρίσκονται περίπου 1.500 άτομα, από ευάλωτες ομάδες, κυρίως οικογένειες με μικρά παιδιά και άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Σε κείμενο που δημοσιεύτηκε στη σελίδα της συλλογικότητας «No Borders» εργαζόμενη της δομής αναφέρει ότι «”άγνωστοι” έβαλαν φωτιά στις εγκαταστάσεις του “One Happy Family” που παρέχει χρόνια τώρα έναν ανθρώπινο χώρο για τους πρόσφυγες που περνάνε τη μέρα τους στοιβαγμένοι στις λάσπες της Μόριας. Μέσα στον χώρο λειτουργούσε κουζίνα που έδινε χιλιάδες γεύματα καθημερινά είχε κλινική που δέχονταν δεκάδες πρόσφυγες και γίνονταν επίσης μαθήματα Αγγλικών και Ελληνικών».

«Στον ίδιο χώρο στεγάζεται το «School of Peace» , επίσης ΣΧΟΛΕΙΟ που φιλοξενεί καθημερινά εκατοντάδες παιδάκια. Το σχολείο αυτό είναι μια όαση ,καμία σχέση με το πώς αντιμετωπίζαμε εμείς το σχολείο, τα παιδάκια εκεί διάβαζαν με όρεξη, εκτιμούν τη μόρφωση που τους προσφέρεται απλόχερα από όλους όσους δουλεύουμε εκεί. Στις γιορτές δεν θέλουν να κλείνουμε ούτε μια μέρα γιατί αυτό σημαίνει πίσω στη σκηνή στη Μόρια, χωρίς παιχνίδια, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς ελπίδα!».

Η Μαρία τονίζει πως «είναι ντροπή μετά από τόσα χρόνια που οι εργαζόμενοι στις ΜΚΟ καλύπτουν τις ελλείψεις της κυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα (εκπαιδευτικό, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σίτιση, στέγαση) να βρίσκονται στο στόχαστρο επειδή διάλεξαν να κάνουν το αυτονόητο. Να εργαστούν στον ανθρωπιστικό τομέα σε έναν τόπο και σε μια χρονική περίοδο που είναι απαραίτητο, αν θες να λέγεσαι Άνθρωπος.

«Όποιοι πιστεύουν ότι καίγοντας σχολεία μας τρομάζουν καλύτερα να το ξανασκεφτούν! Βαδίζουν ολοταχώς στα βήματα του Χίτλερ που έκαιγε βιβλία σε πλατείες. Δεν θα σταματήσουμε να στεκόμαστε δίπλα στον κατατρεγμένο. Δεν θα σταματήσουμε να παρέχουμε μόρφωση σε όποιον την χρειάζεται. Δεν θα περάσει ο φασισμός».

Τελικά δεν ήταν “φασίστες και εθνικιστές” – Κάποιος παίζει παιχνίδια στην πλάτη της Ελλάδας

του Σάββα Καλεντερίδη

Τρεις Παλαιστίνιοι, ο ένας με ελληνική υπηκοότητα, ταξίδεψαν από την Αθήνα στη Μυτιλήνη, σε μια περίοδο που οι πολίτες του νησιού εξεγέρθηκαν εναντίον του φαινομένου που οδηγεί στη μουσουλμανοποίηση του τόπους και εναντίον των παρακρατικών ΜΚΟ, που δρουν υποστηρικτικά στο σχέδιο αφανισμού της ελληνικής Λέσβου.

Ακριβώς σε εκείνη την περίοδο που οι πολίτες σήκωσαν κεφάλι και έναντι των επιλογών της κυβέρνησης και έναντι των παρακρατικών εγκληματιών των ΜΚΟ, οι τρεις Παλαιστίνιοι ταξίδεψαν από την Αθήνα στη Μυτιλήνη και πυρπόλησαν τη δομή ψυχαγωγίας προσφύγων στο Καρά Τεπέ.

Ακολούθησε ποταμός δημοσιευμάτων και αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία στο σύνολό τους έβαλαν εναντίον των “φασιστών και εθνικιστών” που αντιδρούσαν στο άθλιο και αντεθνικό σχέδιο ισλαμοποίησης και τελικά τουρκοποίησης της Λέσβου και όχι μόνον.

Ο στόχος ήταν προφανής.

Ήθελαν να ανακτήσουν το “ηθικό πλεονέκτημα” που είχαν χάσει γιατί ο κόσμος είχε επιτέλους ξυπνήσει και από τα όσα ήταν σε εξέλιξη στις Καστανιές του Έβρου.

Το ίδιο σχέδιο εξυπηρετούν ΜΚΟ, κύκλοι δικαιωματιστών ακόμα και στελέχη κομμάτων -άσχετα με το τι πραγματικά επιδιώκουν- με εκείνους που πολιορκούσαν την Ελλάδα στον Έβρο, με “όπλο” τους αλλοδαπούς εισβολείς.

Και τώρα, “μούγκα στη στρούγκα”.

Ένα μεγάλο εύγε στις αστυνομικές αρχές της Λέσβου που βρήκαν τους πραγματικούς δράστες. Να είναι σίγουροι ότι έκαναν κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που φαίνεται και νομίζουν ορισμένοι.

Όμως, προσοχή, να τους προστατέψει η ΕΛΑΣ, γιατί κινδυνεύουν. Εκείνοι που τους έβαλαν, έχουν τη δύναμη να τους φυγαδεύσουν και αν δεν μπορούν, να τους κάνουν να σωπάσουν για πάντα.

Όσο δε για την κυβέρνηση, τώρα κατάλαβε ότι ο στόχος όλων αυτών που συμβαίνουν στη Λέσβο και τα άλλα νησιά, αλλά και στον Έβρο, είναι η ίδια η  κυβέρνηση, η πολιτική σταθερότητα της πατρίδας μας, η ίδια η Ελλάδα.

Η υπόθεση αυτή να πάει μέχρι το τέλος, όποιος κι αν κρύβεται από πίσω.

Μην κωλώσετε, γιατί θα το πληρώσετε ακριβά.

Μέχρι τέλους, λοιπόν…

Ακολουθεί σχετικό δημοσίευμα του Λίμπεραλ

Τρεις αλλοδαποί εκ των οποίων ο ένας με ελληνικό διαβατήριο ταυτοποιήθηκαν ως δράστες εμπρησμού δομής ψυχαγωγίας προσφύγων στον Καρά Τεπέ της Μυτιλήνης το βράδυ της 7ης Μαρτίου. Πρόκειται για δύο Παλαιστίνιου που μετέβησαν στο νησί από την Αθήνα με αυτόν τον σκοπό και έναν Έλληνας υπήκοο παλαιστινιακής καταγωγής. Η έρευνα συνεχίζεται για ένα ακόμα άτομο άγνωστων λοιπών στοιχείων.

Η Αστυνομία οδηγήθηκε στην ταυτοποίηση των δραστών μέσω των καμερών ασφαλείας γειτονικών επιχειρήσεων. Σύμφωνα με αυτές ο δράστης με το ελληνικό διαβατήριο 59 ετών, κάτοικος κατά διαστήματα της πόλης της Μυτιλήνης, μετέφερε με το αυτοκίνητο του δυο άλλους ομοεθνείς του οι οποίοι έβαλαν τη φωτιά μαζί με ένα τρίτο άτομο. Στη συνέχεια όλοι μαζί κινήθηκαν με το ίδιο αυτοκίνητο προς την πόλη.

Ο 59χρονος ας σημειωθεί ότι έχει ομολογήσει την πράξη του ενώ όπως έγινε γνωστό οι δυο ταυτοποιημένοι ομοεθνείς του ήλθαν στη Μυτιλήνη αποκλειστικά και μόνο για τον εμπρησμό.

Η όλη υπόθεση εξιχνιάστηκε μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Μυτιλήνης, με τη συνδρομή του Τμήματος Συλλογής και Διαχείρισης Πληροφοριών της Γενικής Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Βορείου Αιγαίου. Ενώ η δικογραφία υποβλήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Μυτιλήνης.

Από ήττα σε ήττα ο Ερντογάν – Δείτε ποιες είναι οι πέντε κατά σειράν ήττες του

του Σάββα Καλεντερίδη

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές το δολάριο «τραβάει την ανηφόρα» στην Τουρκία. Η τιμή του είναι USD/TRY 6,3023 και η ημερήσια άυξηση είναι του ποσοστού 1,49% (12/03/2020 18:51:34). Η ανοδική πορεία του δολαρίου δυναμιτίζει την ήδη εύθραυστη τουρκική οικονομία σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία για τον Ερντογάν, και ενώ τα δισεκατομμύρια από τη Λιβύη δεν μπορούν πλέον να ρέουν προς την Τουρκία με τους ρυθμούς που ρέουν τα τελευταία χρόνια, αφενός γιατί ο Χαφτάρ ελέγχει τη ροή του πετρελαίου από τις πηγές και τις εγκαταστάσεις που βρίσκονται στις περιοχές που ελέγχουν τα στρατεύματά του, και αφετέρου γιατί οι τιμές του πετρελαίου έχουν πάρει την κατιούσα λόγω της διαμάχης Σαουδικής Αραβίας - Ρωσίας.

Η κατάσταση που καλείται να αντιμετωπίσει ο Ερντογάν είναι δύσκολη, γιατί ήδη μετρά πέντε ήττες το τελευταίο διάστημα.

Η πρώτη ήττα σημειώθηκε στο Ιντλίμπ: ενώ είχε δώσει τελεσίγραφο στον Άσαντ να αποσύρει τις δυνάμεις του συριακού στρατού από τις περιοχές που βρίσκονται εντός της ζώνης αποκλιμάκωσης, εκείνος όχι μόνο δεν φοβήθηκε, αλλά έκανε το αντίθετο. Δηλαδή, ενέτεινε τις επιθέσεις του εναντίον των τζιχαντιστών τρομοκρατών (συμμάχων της Τουρκίας), με αποκορύφωμα την αεροπορική επίθεση εναντίον τμημάτων της 65ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας που είχε μετακινηθεί εκεί από του Λουλέμπουργκάζ της Ανατολικής Θράκης. Αποτέλεσμα, περισσότερο από 100 νεκρούς και τραυματίες.

Η δεύτερη ήττα σημειώθηκε στη Μόσχα. Εκεί σύρθηκε ο Ερντογάν στις 5 Μαρτίου αφού προηγουμένως είχε προαναγγείλει σύνοδο για το Ιντλίμπ με τη συμμετοχή των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών και της Ρωσίας. Ο Πούτιν αρνήθηκε να συμμετέχει στη σύνοδο και έσυρε τον Ερντογάν στη ρωσική πρωτεύουσα για να βιώσει δύσκολες στιγμές στις κρύες αίθουσες και στους διαδρόμους του Κρεμλίνου.

Και ενώ ο ίδιος ο Ερντογάν –όπως και ο επί της Άμυνας υπουργός του– είχαν ήδη αναγγείλει την έναρξη της επιχείρησης «Εαρινή Ασπίδα» με διακηρυγμένο στόχο την ανάκτηση όλων των εδαφών που έχουν χάσει στην επαρχία Ιντλίμπ, αναγκάστηκαν να υπογράψουν το ταπεινωτικό «Πρωτόκολλο της Μόσχας», με το οποίο όχι μόνο δεν ανακτούν τις περιοχές που έχασαν, αλλά χάνουν και τις περιοχές νοτίως του αυτοκινητόδρομου Μ4.

Την τρίτη ήττα ο Ερντογάν την υπέστη στις Καστανιές του Έβρου. Ενώ υπολόγιζε να αιφνιδιάσει την Ελλάδα, την ημιλιπόθυμη από τον εθνομηδενισμό και τη μανία αυτοκαταστροφής που έχει επικρατήσει σε μεγάλο μέρος του πολιτικού μας συστήματος, των ΜΜΕ και της διανόησης, έπεσε πάνω στον τοίχο μιας αποφασισμένης γειτονικής χώρας.

Μιας Ελλάδας που το πολιτικό της κατεστημένο σύρθηκε από τις εξελίξεις και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το δόγμα του κατευνασμού, και να ακολουθήσει αυτό της αποτροπής.

Ένα κατεστημένο που, ενώ πέρσι ζητούσε εν χορώ την κεφαλήν επί πίνακι του Όρμπαν επειδή έκλεισε τα σύνορα, τώρα –όταν είδε να απειλείται το ίδιο από την υβριδική επίθεση που ενορχήστρωσε ο Ερντογάν– εφάρμοσε πολιτική σκληρότερη από αυτή του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό που έγινε στις Καστανιές είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που φαντάζει και από αυτό που ήθελαν να πετύχουν οι κυβερνώντες. Όμως αυτό θα το δούμε σε άλλο άρθρο. Πάντως, στις Καστανιές ο Ερντογάν υπέστη την τρίτη ταπεινωτική ήττα, για να ακολουθήσει η τέταρτη.

Είναι ήττα των Βρυξελών. Εκεί ο Ερντογάν είδε μια άλλη Ευρώπη, μια Ευρώπη που έστειλε την ηγεσία της επιτόπου στον Έβρο για να διαπιστώσει η ίδια την τουρκική βαρβαρότητα. Δηλαδή, είδαν οι ηγέτες της ΕΕ να χρησιμοποιούνται οι άνθρωποι –μετανάστες κυρίως και ελάχιστοι πρόσφυγεςû ως σφαίρες.

Και αυτό έπαιξε τεράστιο ρόλο στην αλλαγή της στάσης της Ευρώπης, πολλές χώρες της οποίας έστειλαν ομάδες αστυνομικών στα σύνορα του Έβρου όπου πλέον κυματίζουν οι σημαίες τους. Τεράστιας σημασίας εξέλιξη, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για την ίδια την Ευρώπη.

Η πέμπτη ήττα του Ερντογάν είναι αυτή που είναι σε εξέλιξη στην οικονομία, και ειδικά στην ισοτιμία της λίρας με το δολάριο και το ευρώ, ενώ είναι στο δρόμο και η τελική ήττα, αφού (αν είναι καλά στην υγεία του ο άνθρωπος και μπορέσει να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2023) είναι αδύνατον να επανεκλεγεί με δημοσκοπικά ποσοστά του κόμματός του γύρω στο 30%. Και να σκεφτεί κανείς ότι μόλις προχθές ανακοίνωσε νέο κόμμα ο Μπαμπατζάν, ο μέχρι πρόσφατα βασικός συνεργάτης του Τούρκου προέδρου και αρχιτέκτονας του οικονομικού θαύματος ΑΚΡ-Ερντογάν.

Εδώ είμαστε, λοιπόν, και καλούμαστε να ερμηνεύσουμε τη συμπεριφορά αλλά και τις προθέσεις του το επόμενο διάστημα απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, και πώς πρέπει να αντιδράσουμε εμείς.

Μια εξίσωση για δυνατούς λύτες. Θα προσπαθήσουμε να τη λύσουμε. Κάντε υπομονή.