Είναι όντως «θρησκεία ειρήνης» το Ισλάμ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 25η Ιανουαρίου 2021

Πολύς θόρυβος και θύελλα αντιδράσεων ξέσπασε πρόσφατα στην  μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και στη γείτονα Τουρκία, εξ’ αιτίας κάποιων δηλώσεων του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερωνύμου σχετικά με την φύση του Ισλάμ. Ο Μακαριώτατος σε τηλεοπτική εκπομπή, που αφορούσε τον εορτασμό των 200 χρόνων της Εθνικής μας παλιγγενεσίας, δήλωσε μεταξύ άλλων με ξεκάθαρο και ευθαρσή τρόπο, ότι: «Το Ισλάμ, οι πολίτες του, δεν είναι θρησκεία, είναι πολιτικό κόμμα, είναι πολιτική επιδίωξη και είναι οι άνθρωποι του πολέμου, οι άνθρωποι της εξαπλώσεως, αυτό είναι χαρακτηριστικό του Ισλάμ, το λέει και η διδασκαλία του Μωάμεθ». 

Πιστεύουμε, ότι με όσα είπε ο Μακαριώτατος, ούτε υπερέβαλε, ούτε παραποίησε την αλήθεια, όπως έσπευσαν να δηλώσουν οι Μουφτήδες της Θράκης. Ούτε επίσης πρόκειται για παράλογες, αβάσιμες και συκοφαντικές δηλώσεις, όπως ισχυρίσθηκε ο τουρκικός τύπος και το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών.  Αντίθετα παρουσίασε την φρικτή, γύρω από την φύση του Ισλάμ, πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα, που και το Γραφείο μας σε σειρά άρθρων και επιστολών στο παρελθόν παρουσίασε με αναντίρρητα επιχειρήματα και με βάση τα φρικώδη διδάγματα του Κορανίου, και της Χαντίθ, (παράδοσης), η οποία αποτελεί το «δεύτερο στήριγμα» του Ισλάμ. Μια πραγματικότητα, που το υπόδουλο γένος μας εβίωσε πάνω στην πράξη επί σειρά 400 χρόνων δουλείας, της πιο φρικτής και απάνθρωπης δουλείας, που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

Στην παρούσα ανακοίνωσή μας δεν θα ασχοληθούμε με τις αντιδράσεις της τουρκικής κυβέρνησης και του τουρκικού τύπου, οι οποίοι παίρνοντας αφορμή από τις δηλώσεις του Μακαριωτάτου, εξέφρασαν για μια ακόμη φορά  την προαιώνια εχθρότητα, την οποία τρέφουν για την πατρίδα μας, το λαό μας και την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας. Θα περιοριστούμε να σχολιάσουμε την ανακοίνωση των Μουφτήδων της Θράκης, οι οποίοι ενώ με καύχηση ονομάζουν εαυτούς Έλληνες πολίτες, ωστόσο τα λεγόμενά τους βρίσκονται σε πλήρη εναρμόνιση, (πως μπορούσε να γίνει αλλιώς;), με τις δηλώσεις των εχθρών της Ελλάδος Τούρκων. 

Συνέχεια Εδώ

Ο παγκόσμιος Οικουμενισμός κυοφορεί την «Θρησκεία της Ειρήνης»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 11η Ιανουαρίου 2021

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΥΟΦΟΡΕΙ ΤΗΝ «ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ»

Ο παγκόσμιος Οικουμενισμός, η φοβερή αυτή παναίρεση, που μαστίζει την ανθρωπότητα εδώ και πάνω από ένα αιώνα, δεν έχει τον χαρακτήρα των χιλιάδων κακοδοξιών, οι οποίες εμφανίστηκαν μέχρι τώρα στην Εκκλησία, αλλά αποτελεί την συμπερίληψη και την ανακεφαλαίωσή τους! Δεν πρόκειται για μια ακόμη αίρεση, αλλά για την συνένωση όλων των αιρέσεων και πλανών, παλαιών και συγχρόνων, σε ένα νέο θρησκευτικό μόρφωμα. 

Μέσα σ’ αυτόν χωρούν τα πάντα, θρησκευτικές αντιλήψεις διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους, πολιτικές ιδεολογίες, φιλοσοφικές πεποιθήσεις, ακόμη και η αθεΐα. Συνεκτικός τους δεσμός η σχετικοποίηση κάθε αυθεντίας και η από κοινού συνεργασία όλων των θρησκειών για την εξυπηρέτηση εγκοσμίων στόχων, όπως η παγκόσμια ειρήνη και η αντιμετώπιση παγκοσμίων κοινωνικών προβλημάτων. Για τον Οικουμενισμό δεν υπάρχουν a priori, ή εξ αποκαλύψεως αλήθειες, αλλά «ψήγματα» αλήθειας σε κάθε πίστη και ιδεολογία. Για την ανεύρεση της όλης αλήθειας θα πρέπει να συνενωθούν όλες οι θρησκείες, να εμπλουτίσει η μία την άλλη και να εμπλουτιστεί η κάθε μία από όλες τις άλλες. Ένα βασικό της δόγμα είναι: Πίστευε ό,τι θέλεις. Μόνο μην είσαι αποκλειστικός και εγκλωβισμένος στην δική σου θρησκευτική πίστη, αλλά να είσαι ανοιχτός προς όλες τις άλλες θρησκείες, έτοιμος να αποδεχθείς κάθε άλλη πίστη. Μακαριστός ομολογητής θεολόγος έλεγε πως οι οικουμενιστές είναι τρισχειρότεροι από τους αιρεσιάρχες, διότι ουδέποτε αιρεσιάρχης υποβίβασε την πλάνη του και την εξίσωσε με άλλες πίστεις, σε αντίθεση με πολλούς σημερινούς υψηλόβαθμους και μη, εκκλησιαστικούς παράγοντες, οι οποίοι επιχειρούν να εξισώσουν την αγία και αμώμητη χριστιανική μας πίστη με τις αιρέσεις και τις θρησκείες του κόσμου. Ο απώτερος στόχος τους είναι να εξαφανίσουν την σώζουσα αλήθεια της Εκκλησίας στον φοβερό κυκεώνα των πλανών και των θρησκειών του κόσμου. Αυτό φανερώνει περίτρανα πως πίσω από αυτό το δόλιο εγχείρημα βρίσκεται ο «ανθρωποκτόνος απ’ αρχής» (Ιωάν.8,44), ο διάβολος. Αυτή η τραγική και επικίνδυνη πλευρά του Οικουμενισμού φαίνεται στις ανακοινώσεις των θιασωτών του, στις εισηγήσεις και τα πορίσματα των διαφόρων Διαθρησκειακών Συνεδρίων, όπου κυριαρχεί το πνεύμα της «ανοχής», της «αλληλοκατανόησης», της «καταλλαγής», της «αγάπης» και της «ειρήνης», ως δήθεν υπέρβαση των παλαιών «διαχωριστικών», γεγονός αδιανόητο για τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, στις σχέσεις τους με τους αιρετικούς.

Ένα ακόμη πρόσφατο δημοσίευμα, στο ιστολόγιο «Πενταπόσταγμα» με τίτλο «Η νέα θρησκεία της ειρήνης» ήρθε να επιβεβαιώσει όλα τα παρά πάνω. Το δημοσίευμα αναφέρεται στους Διαθρησκειακούς Διαλόγους και μας δίδει ένα πιθανό εξωτερικό σχήμα της κυοφορούμενης νέας θρησκείας του μέλλοντος, της Πανθρησκείας. Ο αρθρογράφος σχολιάζει μια εισήγησή του κ. Sergey Melnik, καθηγητή στη Φιλοσοφία, Ερευνητή στο INION RAS και καθηγητή Μεταπτυχιακών και Διδακτορικών Σπουδών του πανεπιστημίου των Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου, που έγινε στις 12 Δεκεμβρίου 2020 σε διεθνές Συνέδριο με τίτλο «Προσωπικότητα σε μια Μεταθρησκευτική Έννοια». Ο καθηγητής στην ομιλία του προσπαθεί να αναλύσει εις βάθος το φαινόμενο των Διαθρησκειακών Διαλόγων, την μεθοδολογία τους και τον σκοπό στον οποίο αποβλέπουν. Παρατηρώντας τις διαδικασίες των Διαλόγων σε διεθνές επίπεδο, παρουσιάζει στην ανάλυσή του τις σημαντικότερες, (τρείς), τάσεις που εμφανίζουν στο παρόν στάδιο. Εν τέλει καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι η ανθρωπότητα εισήλθε σε μια νέα εποχή, στην λεγόμενη «μεταθρησκευτική εποχή», όπου κυοφορείται μια νέα θρησκευτικότητα, ένα νέο παγκόσμιο υπερ-θρησκευτικό σύστημα, η «Θρησκεία της Ειρήνης»!

Σχετικά με την πρώτη τάση γράφει: «Η πρώτη τάση είναι η ανάπτυξη, με πρωτοβουλία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, του λεγόμενου πνευματικού διαλόγου, ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως ‘διάλογος θρησκευτικής εμπειρίας’. Προϋποθέτει μια βαθιά είσοδο στην προοπτική της εμπειρίας μιας άλλης θρησκείας, μέχρι τη συμμετοχή στις πνευματικές πρακτικές της. Ο στόχος ενός τέτοιου διαλόγου θεωρείται ‘αμοιβαίος εμπλουτισμός’, ‘πνευματική και προσωπική ανάπτυξη’ των συμμετεχόντων». Δηλαδή σύμφωνα με την τάση αυτή, οπαδοί μίας θρησκείας προσπαθούν να εισχωρήσουν, (με την βοήθεια προφανώς διάφορων πρακτικών και τεχνικών), στην πνευματικότητα μιας άλλης θρησκείας, με σκοπό αφ’ ενός να αποκτήσουν νέες πνευματικές «εμπειρίες» και αφ’ ετέρου να επιτύχουν αυτό που ονομάζουν «αμοιβαίο εμπλουτισμό», δηλαδή να εμπλουτίσουν και να εμπλουτιστούν από την θρησκεία αυτή. Εύκολα μπορεί κάνεις να αντιληφθεί ότι πρώτον οι εν λόγω «εμπειρίες» κρινόμενες με Ορθόδοξα κριτήρια, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο, παρά δαιμονικές «εμπειρίες», αν λάβει κανείς υπ’ όψη του ότι όλες οι θρησκείες του κόσμου είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα, στις οποίες ενεργούν δαιμονικές δυνάμεις. Και δεύτερον ότι είναι των αδυνάτων αδύνατον κάποιος οπαδός μιας άλλης θρησκείας, να εισχωρήσει στην Ορθόδοξη πνευματικότητα και να αποκτήσει εμπειρία Χάριτος. Και τούτο διότι η Χάρις του αγίου Πνεύματος δεν αποκτάται μ’ ένα μαγικό τρόπο, με τη βοήθεια διαφόρων τεχνικών και πρακτικών, αλλά δίδεται ως ανεκτίμητη δωρεά, μόνο στα ζωντανά μέλη της Εκκλησίας, τα οποία έχουν απαρνηθεί κάθε άλλη θρησκευτική πίστη.

Παρά κάτω, αναφερόμενος στην δεύτερη τάση, γράφει: «Η δεύτερη τάση αντιπροσωπεύεται από τη ‘θεολογία του διαθρησκευτικού διαλόγου’. Είναι η ανάπτυξη θεολογικών εννοιών που μπορεί να καθοδηγήσει τους πιστούς στην αναζήτηση θετικής αλληλεπίδρασης με οπαδούς άλλων θρησκειών». Εδώ κατ’ αρχήν γίνεται λόγος για μια άλλη «θεολογία», την «θεολογία του Διαθρησκευτικού Διαλόγου», η οποία βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με την θεολογική και δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας, αλλά είναι τελείως ξένη προς αυτήν. Η «θεολογία» αυτή η οποία αναπτύχθηκε μέσα στα πλαίσια των Διαθρησκειακών Διαλόγων και Συνεδρίων, ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μιά «θεολογία» οικουμενιστικών προδιαγραφών. Μια «θεολογία» της οποίας τις βασικές θεολογικές αρχές και δογματικές παραδοχές έχουμε αναπτύξει σε παλαιότερες εργασίες μας. Υπενθυμίζουμε μερικές: Η αρχή του δογματικού συγκρητισμού, του δογματικού μινιμαλισμού, της περιεκτικότητος, του δογματικού πλουραλισμού κ.α. 

Τέλος αναφέρεται και σε μια τρίτη τάση. Γράφει: «Η τρίτη τάση σχετίζεται με την ανάπτυξη διαθρησκευτικού διαλόγου σε διεθνές επίπεδο…Στον σύγχρονο διαθρησκευτικό διάλογο σε διεθνές επίπεδο, η αξία της ειρήνης τίθεται κατά πρώτο λόγο, δηλαδή, η αρμονική συνύπαρξη πιστών διαφορετικών θρησκειών και η συνεργασία τους για την ευημερία της ανθρωπότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, ο διαθρησκευτικός διάλογος θεωρείται πρωτίστως ως εργαλείο για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης και αρμονίας, για την επίλυση διαφόρων πρακτικών ζητημάτων που σχετίζονται με τη συνύπαρξη οπαδών διαφόρων θρησκειών, (ειρήνη και τύποι διαλόγου εταιρικής σχέσης)».

Παρά κάτω ο καθηγητής κάνει λόγο για ένα ακόμη Διεθνές Συνέδριο, που είχε και αυτό ως θέμα την παγκόσμια ειρήνη: «Μίλησε για τη Συνέλευση του μεγαλύτερου διαθρησκευτικού οργανισμού στον κόσμο – “Θρησκείες για την ειρήνη” (RfP), που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2019 στο Lindau της Γερμανίας. Το επίπεδο εκπροσώπησης ήταν υψηλό - μεταξύ των ομιλητών ήταν ο Ομοσπονδιακός Πρόεδρος της Γερμανίας Frank-Walter Steinmeier, ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων για την Ειρήνη V. Wendley, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Το γενικό θέμα της Συνέλευσης ήταν “Φροντίδα για το κοινό μας μέλλον - προώθηση της συλλογικής ευημερίας”. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του συγγραφέα, από το 2013, το RFP υπογράμμισε την ιδέα ότι στις συνθήκες του σύγχρονου αλληλεξαρτώμενου κόσμου, οι άνθρωποι συνδέονται ριζικά μεταξύ τους»!

Παραθέτει ακόμη τα κύρια χαρακτηριστικά της αναδυόμενης «θρησκείας της ειρήνης», τα οποία επισημάνθηκαν στο παρά πάνω Παγκόσμιο Συνέδριο: «Η δέσμευση για την αξία της ειρήνης, όχι μόνο ως απουσία του πολέμου, αλλά και για την ευημερία όλων…η αναγνώριση της ισότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων των γυναικών και των μειονοτήτων, της ανοχής, του σεβασμού των διαφορών και της διαφορετικότητας του κόσμου και, φυσικά, της αξίας της ελευθερίας…το έλεος, η συμπόνια και η αγάπη… η ανάγκη σεβασμού των διαφορετικών θρησκειών και των οπαδών τους». Η παγκόσμια θρησκευτική και πολιτική ηγεσία επαγγέλλεται την «συλλογική ευημερία» με την εγκαθίδρυση της «θρησκείας της ειρήνης». Εθελοτυφλεί όμως, παραβλέποντας ότι οι θρησκείες του κόσμου, όχι μόνον δεν μπορούν να προωθήσουν την ειρήνη, αλλά είναι μήτρες, όπου κυοφορείται το μίσος, η μισαλλοδοξία, η βία και ο πόλεμος, όπως λ.χ. το Ισλάμ. Σε παλαιότερες μελέτες μας έχουμε αναλύσει διεξοδικά, με βάση την αγία Γραφή και την διδασκαλία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, τι είδους ειρήνη και τί είδους συνεργασία επιδιώκεται στους Διαλόγους και εάν και κατά πόσον είναι επιτρεπτή οποιασδήποτε μορφής συνεργασία της Εκκλησίας με τις θρησκείες του κόσμου, ώστε δεν χρειάζεται να επανέλθουμε.

Κλείνοντας, θέλουμε να συγχαρούμε το καλό ιστολόγιο «Πενταπόσταγμα», το οποίο ανάρτησε αυτό το ενδιαφέρον δημοσίευμα, το οποίο, σε πλήρη εναρμόνιση με όσα κατά καιρούς γράψαμε γύρω από το θέμα αυτό, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, ενώ παράλληλα υπογραμμίζει το κατάντημα πολλών εκκλησιαστικών ανδρών, οι οποίοι, ως θερμοί θιασώτες του δαιμονικού Οικουμενισμού, γίνονται συνεργοί στον αφανισμό της Εκκλησίας του Χριστού μέσα στον κυκεώνα των πλανών των θρησκειών του κόσμου και παράλληλα συνεργοί στη δημιουργία της εφιαλτικής Πανθρησκείας, της θρησκείας του Αντιχρίστου, η οποία θα ακούει στο όνομα: «Θρησκεία της Ειρήνης»!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

ΜΗΝΥΜΑ

ΕΠΙ ΤΗ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ 2021

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

* * * * * *

Νέον ἔτος ἦλθεν!

Ἐλπίδες καί εὐχές εἶναι τά πολύτιμα λόγια τῶν ἑορτῶν, τά στολίδια τῶν ἀνθρώπων καί τῶν ἡμερῶν. Ἐλπίδες καί εὐχές γιά πνευματική καί σωματική ὑγεία. Ἐλπίδες καί εὐχές γιά τό νέο ἔτος πού ἦλθε.

Αὐτό τό νέον ἔτος καί κάθε ἔτος, ὅλος ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας, ἀγαπητοί χριστιανοί, πρέπει νά γνωρίζουμε μέ βεβαιότητα ὅτι βρίσκεται στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Ὅπως πρέπει νά γνωρίζουμε μέ βεβαιότητα, ὅτι πρός χάριν ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων ὁ Σαρκωθείς Χριστός ἔλαβε τόν χρόνο, τόν ἀνθρώπινο χρόνο, ὅταν γεννήθηκε λαμβάνοντας Σάρκα ἀνθρώπινη καί ὡς «Παιδίον Νέον» μᾶς ἔδωσε ἕναν Νέον χρόνο. Σέ ἐμᾶς πού εἴμαστε ἔν-χρονοι, ζοῦμε καί κινούμεθα στόν χρόνο, αὐτός ὁ «Νέος χρόνος» εἶναι αὐτός τῆς σωτηρίας, ὁ χρόνος τῆς Ζωῆς, πού βιώνουμε μέσα στήν Ἐκκλησία, ἐντός τοῦ Σώματός Του. Εἶναι ὁ χρόνος μέ τόν ἴδιο τόν Χριστό καί μέσα στόν ἴδιο τόν Χριστό. Γι’ αὐτό λοιπόν ἑορτάζουμε, ἐλπίζουμε καί εὐχόμεθα! Διότι ὁ «Θεός ἐφανερώθη εν σαρκί» καί μᾶς ἔδωσε τήν πάντοτε ζῶσα ἐλπίδα τῆς σωτηρίας, τήν πάντοτε ζῶσα ἑορτή «ἡ διά τῆς ἐκ Παρθένου γεννήσεως ἀναδειχθεῖσα τῷ κόσμῳ, οὐχ ἁπλῶς ἐστίν ἁγία πανήγυρις, ἀλλά ἁγία ἁγίων, καί πανήγυρις πανηγύρεων.» (Ἁγ. Γρηγόριος Νύσσης)

Εἶναι ἡ συνεχής γιορτή γιά τήν Ἐκκλησία, διότι ὁ Κύριος εἶναι ἡ Ἀρχή καί τό Τέλος, ἡ ἀρχή καί τό τέλος τῆς δημιουργίας καί τοῦ χρόνου, δηλαδή εἶναι τό ἴδιο Πρόσωπο πού ἦρθε καί Αὐτός πού θά ἔρθει. Καθημερινά στόν λειτουργικό χρόνο βλέπουμε αὐτή τή γιορτή, ὅπως στόν Ἑσπερινό, καθώς δύει ὁ ἥλιος ὑμνοῦμε καί εὐχαριστοῦμε τόν Θεό διηγούμενοι τά μεγαλεῖα τῆς δημιουργίας Του, τή δημιουργία ἐκ τοῦ μηδενός τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἀρχή τοῦ κόσμου καί τήν ἀρχή τοῦ χρόνου. Καί τήν ἴδια ὥρα καθώς εὐχαριστοῦμε γιά τόν χρόνο πού πέρασε, γιά τή δύση τοῦ ἥλιου, δοξολογοῦμε καί τόν Θεό διότι δεχόμαστε τήν ἀνατολή τῆς νέας ἡμέρας καί γιορτάζουμε τήν ἔναρξή της. Πόσο ὄμορφα νοηματοδοτεῖ τόν χρόνο τό τροπάριο τοῦ Ἑσπερινοῦ: «Φῶς ἱλαρόν ἅγιας δόξης, ἀθανάτου Πατρός, οὐρανίου, ἁγίου, μάκαρος, Ἰησοῦ Χριστέ. Ἐλθόντες ἐπί τήν ἡλίου δύσιν, ἰδόντες φῶς ἑσπερινόν, ὑμνοῦμεν Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα Θεόν…». Ὡς ἄνθρωποι βιώνουμε τήν ἁπλή ὡρολογιακή δύση τῆς ἡμέρας, τόν χρόνο πού ρέει, καί μαζί ὡς Ἐκκλησία, ταυτόχρονα, προσδοκοῦμε τήν παρουσία τοῦ ἱλαροῦ φωτός τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στή ζωή μας. Στήν ἀπώλεια τοῦ χρόνου καί τῆς ἡμέρας, ἡ Ἐκκλησία μᾶς παρηγορεῖ μέ τή βεβαιότητα τῆς παρουσίας τοῦ Φωτός τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Διότι ὅλη ἡ ἐλπίδα τῆς ἀνθρωπότητος, ἀγαπητοί μου, βρίσκεται στό μεγάλο γεγονός, τό γεγονός τῆς Ἐνσαρκώσεως. Ἐκεῖ γίνεται ὁ χρόνος ἐλπίδα, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ἡ μοναδική ἐλπίδα τοῦ κόσμου, ἐλπίδα πού βεβαίως δέν ἐπιβάλλεται, δέν εἶναι ἀναγκαστική ἐλπίδα. Εἶναι ἐλπίδα ἐλευθερίας. Διότι ὁ Κύριός μας δίνει τόν χρόνο μας καί μᾶς ἀφήνει στόν χρόνο μας, δηλαδή τή ζωή μας, γιά νά ἀποφασίσουμε ἄν θά πᾶμε μαζί Του.

Ἄν θά προσφέρουμε τόν χρόνο μας σέ Ἐκεῖνον, ὅπως μᾶς προσεφέρθη ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὁ Χριστός ἦρθε τόσο ταπεινά καί ἀνεπίβουλα. «Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο» ἐλεύθερα, καί εἶναι καί παραμένει στούς αἰῶνες ἡ μόνη ἐλπίδα τοῦ κόσμου τούτου, πού εἶναι «ἐλεύθερη ἐλπίδα». Δέν ἀναγκάζει ὁ Χριστός τόν ἄνθρωπο νά ἐλπίζει σέ Αὐτόν καί ταυτόχρονα εἶναι ἡ μόνη του ἐλπίδα! Δέν ἐκβιάζει τόν ἄνθρωπο νά ἀγαπᾷ καί ταυτόχρονα μόνο ὁ Χριστός ἀγαπᾷ ἀληθινά γιατί εἶναι ἡ Ἀγάπη! Δέν ἀπαιτεῖ τόν χρόνο τοῦ ἀνθρώπου καί ταυτόχρονα εἶναι τό μόνο σωτήριο τέλος τοῦ χρόνου, τοῦ ἀνθρώπου!

Ἐντός λοιπόν τοῦ δικοῦ μας χρόνου αὐτή ἡ ἐλευθερία καί ἡ ἀγάπη ὑποστασιάζεται καί βιώνεται στήν Ἐκκλησία, ἀπαντᾷ στά προβλήματα μέ τή χαρά τῆς ἀγαπητικῆς κοινωνία μεταξύ ὅλων τῶν ἀδελφῶν τοῦ Χριστοῦ, τῶν ζώντων καί τεθνεώτων στόν κοινό μας χρόνο στό κοινό Ποτήριο.

Τί εἶναι αὐτό πού μπορεῖ συνεχῶς μέσα στόν χρόνο καί τήν ἱστορία νά νοηματοδοτεῖ τόν ἴδιο τόν ἄνθρωπο καί τόν πολιτισμό του, πολιτισμό ἀσθενῆ καί πολιτισμό ἀσθενειῶν;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι: τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Πῶς μπορεῖ νά ἀνατραπεῖ ἡ μονοδιάστατη κυριαρχία πολιτικῆς καί οἰκονομίας, ὑλικῆς ἀνάπτυξης καί ζωϊκῆς εὐημερίας, μία κουλτούρα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου στερημένη πνευματικότητας καί ἐσχατολογικότητας καί νά ἀποκτήσει νέα προοπτική;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι: μέ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Μέ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ νικήθηκε ὁ θάνατος καί ἀνακτήθηκε ἡ ζωή, καί ἔτσι, ἀπό τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του, ὅλα στόν κόσμο καί τόν χρόνο μᾶς νοηματοδοτοῦνται καί ζωοποιοῦνται. 

Τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του θεμελιώνει καί δυναμώνει τήν πίστη, συγκροτεῖ τήν Ἐκκλησία, ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο, συνέχει τόν κόσμο. Ἡ στάση μας λοιπόν ἀπέναντι στά παράδοξα καί ἀνίερα τοῦ κόσμου τούτου, στόν ἀόριστο ἀνθρωπισμό τοῦ πολιτισμοῦ μας, στόν ἀνθρωπισμό πού ἀντιστρατεύεται τήν Θεανθρωπινό-τητα καί τήν Ἁγιότητα, εἶναι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Θεανθρώπου.

Ὁ πολιτισμός ἐντός τοῦ ὁποίου ζοῦμε καί μᾶς ἐπιβάλλεται νά ζοῦμε, ἀποδέχεται καί συμβιβάζεται μόνον μέ τόν Ἄνθρωπο καί ὄχι μέ τόν Θεάνθρωπο. Ἀδυνατεῖ νά καταλάβει καί δέν ἀποδέχεται, ὅτι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο αὐτό ἀκριβῶς ἔρχεται νά ἐπιβεβαιώσει: ὁ Χριστός σαρκωθείς ἐν χρόνῳ ἀποκαλύπτει, τήν πραγματικότητα τοῦ «εὖ εἶναι» καί «ἀεί εἶναι», τήν Ἁγιότητα, τό κατά Θεόν νόημα καί τόν κατά Θεόν σκοπό τῶν πάντων, ἀνοίγει διάπλατα τήν αἰωνιότητα, προσκαλεῖ τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο.

Ὅσο ὁ μεγάλος πειρασμός τῶν νεώτερων χρόνων εἶναι ἡ γοητεία τοῦ νέου ἤ τῆς ἀνανεώσεως τῶν ἐφευρέσεων καί τῶν ἀνακαλύψεων, τῶν ἀλλαγῶν καί τῶν μεταρρυθμίσεων, τῶν ἀνακατατάξεων καί τῶν ἀναδιοργανώσεων, πού διά τῆς Ἐπιστήμης καί μάλιστα τῆς Τεχνολογίας γίνονται «καθημερινός ἄρτος» τῶν ἀνθρώπων, τίποτα δέν θά ἁγιάζεται καί ὅλα θά πεθαίνουν ἄν δέν ζωοποιοῦνται ἀπό τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἐξαιτίας τοῦ θάμβους ἤ τῆς φαντασμαγορίας αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ οἱ ἄνθρωποι ἐξακολουθοῦν νά ἀρνοῦνται τόν χῶρο καί τόν χρόνο τοῦ Θεοῦ, τόν κόσμο τῆς Δημιουργίας, τόν κόσμο τῆς Ἁγιότητας. Τό μυστήριο, πού ὑπάρχει παντοῦ, ἀντικαταστάθηκε ἀπό τήν ἐπιφάνεια μέ τά νεκρά ζητήματα καί τά θνητά πράγματα, ζητοῦμε νέα, ἐντυπωσιακά ἤ καταπληκτικά φαινόμενα, νέες ἤ μοντέρνες ἐπαναστατικές ἰδέες, μέ τίς ὁποῖες ἐνδύουμε ἤ ἀλλάζουμε ἤ ἀντικαθιστοῦμε τά πράγματα. Εἶναι ὁ πειρασμός τοῦ ἄνθρωπου πού δυστυχῶς ἐκδηλώνεται μέ τήν παρά φύσιν κίνησή του: ἀποστρέφεται τήν Ἐνσάρκωση καί τό μυστήριο τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ.

Ὅταν ἀντιληφθοῦμε μέ πίστη, μέ καθαρή διάνοια καί καρδία, ὅτι στό τέλος τοῦ χρόνου δέν παραμονεύει τό χάος, δέν ἐξουσιάζει ὁ θάνατος, ἀλλά καρτερεῖ ὁ Κύριος, τότε τά πάντα μεταμορφώνονται. Καί τά πράγματα καί οἱ ἰδέες καί ὁ κόσμος καί ὁ χρόνος ὅλος. Καί εἶναι πολύ σπουδαῖο τό γεγονός, ὅτι ἐντός τῆς Ἐκκλησίας διά τῆς Θείας Χάριτος ὁ ἄνθρωπος γεύεται τήν πεῖρα τῆς αἰωνιότητος. Καταλαβαίνει ὅτι εὑρισκόμενος σέ σχέση μέ τόν Θεό καί εὐλογώντας τόν Θεό ἐπεκτείνεται εἰς τούς αἰῶνες, γίνεται ἄπειρος καί αὐτός.

Ἡ Ἐκκλησία βλέπει τήν πορεία της μέσα στόν χρόνο ἀκριβῶς ὡς συνοδοιπορία μέ τόν Χριστό ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Καί ταυτόχρονα ὡς πορεία πού δέν θά καταλήξει στό μηδέν, ἐντός τοῦ ἄγνωστου σκληροῦ θανάτου ἀλλά στή συνάντηση τῆς αἰωνίου Ἀγάπης καί τοῦ ἀνέσπερου Φωτός, στή συνάντηση μέ τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, τήν ἀπαρχή τῆς αἰωνίου Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Προγεύεται ὁ ἄνθρωπος τήν αἰωνιότητα, τή μεγάλη συνάντηση, ὅταν βρίσκεται γύρω ἀπό τήν κοινή Τράπεζα στήν ὁποία πραγματώνεται τό Μυστήριο τῆς μεταβολῆς τοῦ ἄρτου καί οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

Ἡ πίστη καί ὁ πόθος, ἡ ἀναζήτηση καί ἡ λαχτάρα τοῦ χρόνου τῆς ὄντως Ζωῆς, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ φανερώνονται στό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς ἀλήθειας στή ζωή μας. Αὐτή εἶναι ἡ προϋπόθεση τοῦ νοήματος τῆς ὕπαρξής μας. Αὐτή εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς ζωντάνιας τοῦ χρόνου μας, παλαιοῦ καί νέου. Εἶναι ὅμως καί μία προσδοκώμενη ἤ μᾶλλον μία ὀφειλόμενη ἀπάντηση σέ κάθε κρίση, σέ κάθε πραγματικό ἀδιέξοδο τῶν πραγμάτων καί τῆς ζωῆς, μία προσέγγιση τῶν προβλημάτων καί τῶν ἀποριῶν.

Προσεγγίζουμε τό νόημα τῆς ὕπαρξης καί τῆς ζωῆς ἐντός τῶν συνθηκῶν καί τῶν σχέσεων, τῶν γεγονότων καί τῶν περιστάσεων τοῦ βίου. Καί τότε, ἀγαπητοί μου, ὀφείλουμε, διδασκόμενοι ἀπό τά συμβαίνοντα καί τίς καθημερινές διαπιστώσεις, νά ἀναρωτηθοῦμε καί νά ἐρωτήσουμε: Ποιά εἶναι τά σημαντικά, πού ἀντέχουν στή διάρκεια τῆς ζωῆς μας καί τό Νέο ἔτος, τί θά κρατήσουμε ὡς κύριο καί καίριο;

Καί ἡ ἀπάντηση εἶναι: τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Καί εἶναι λίγοι αὐτοί, πού ἀναζητοῦν καί ποθοῦν τίς καινές δωρεές τοῦ Θεανθρώπου. Διότι ὅταν ἀρνούμαστε τό Μυστήριο, ἀρνούμαστε τό κρυμμένο νόημα τῶν πραγμάτων ὅλης τῆς ζωῆς καί τῆς ἱστορίας.

Ὅπως μᾶς λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἡ κλήση μας εἶναι νά ζήσουμε τό Μυστήριο, τό Μυστήριο τῆς Ζωῆς, γιά νά τό γνωρίσουμε, νά τό προσκυνήσουμε, γιά νά μᾶς δοθεῖ ἡ ἀνεξάντλητη Ἁγιότητα τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἔτσι θά νικήσουμε κάθε θάνατο καί τήν πανδημία πού μᾶς πληγώνει.

Χρόνια Πολλά καί εἰρηνικός ὁ νέος ἐνιαυτός τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου 2021 καθώς συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπό τήν Ἐθνεγερσία μας καί τήν θυσίαν τῶν Πατέρων μας, πού μᾶς χάρισαν ἐλεύθερη Πατρίδα!

Εὐλογημένον, ὑγιεινόν καί εἰρηνικόν τό νέον ἔτος!

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Μητρόπολη Πειραιώς: «Ἀπολαμβάνομε» τά ἐπίχειρα τῆς σχάσεώς μας ἀπό τήν πηγή τῆς Ζωῆς καί καλούμεθα εἰς αὐτογνωσία καί μετάνοια.

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 26ῃ Νοεμβρίου 2020

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

«Πᾶσα παράβασις καί παρακοή ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν» (Ἑβρ.2,2). Σήμερον πού ἡ ἁμαρτία δέν ἀπενοχοποιήθη ἁπλῶς ἀλλά ἐθεσμοθετήθη ὡς ἔννομο δῆθεν ἀγαθό μέ τήν κίβδηλη νέα θρησκεία τοῦ δικαιωματισμοῦ καί κορυβαντιοῦμε καί ὑπεραιρόμεθα γιά τήν φερομένη αὐτοεπιβεβαίωση καί αὐτάρκειά μας, ἦλθε ἕνας ἀδιόρατος καί ἀσυνείδητος καί ἄλογος μικροοργανισμός νά συντρίψει τήν νέα Βαβέλ τοῦ πλανήτη καί νά ἀποδείξει ὅτι ἡ ἀληθινή ζωή δέν πηγάζει ἀπό τήν κτιστή πραγματικότητα, ἀλλά ἀπό τόν ὑπέρτατο Νοῦ, πού τελεσιουργεῖ ἐν ἐλευθερίᾳ καί ἀληθείᾳ τό μυστήριο τῆς ἀγάπης καί τῆς ζωῆς.

«Ἀπολαμβάνομε» τά ἐπίχειρα τῆς σχάσεώς μας ἀπό τήν πηγή τῆς Ζωῆς καί καλούμεθα εἰς αὐτογνωσία καί μετάνοια. Στό πενθηφόρο αὐτό κλίμα ἡ τοπική Ἐκκλησία θά τιμήσει τήν ἑόρτιο μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Σεραφείμ Ἐπισκόπου Φαναρίου καί Νεοχωρίου, τοῦ καί Ἱερομάρτυρος, προστάτου τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, κεκλεισμένων τῶν θυρῶν μέ Θ. Λειτουργία τήν Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου ἐ.ἔ. εἰς τόν Καθεδρικόν Ἱ. Ναόν Παναγίας Τριάδος Πειραιῶς συνιερουργούντων μετά τοῦ Σεβασμιωτάτου, τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως καί τοῦ Ἀρχιδιακόνου Αὐτῆς.

Ἐκ προοιμίου ἐκφράζομε εὐγνώμονας εὐχαριστίας εἰς ὅλους τούς ἀδελφούς πού θά ἤθελαν νά συμμετάσχουν εἰς τήν ἑόρτιο μνήμη τοῦ Ἁγ. Σεραφείμ, καθ’ ἥν ἄγει καί τήν ὀνοματική του ἑορτή ὁ Ποιμενάρχης μας καί παρακαλοῦμε ἐκ βάθους καρδίας ὅπως μνησθοῦν τῆς ἐλαχιστοτητός του εἰς τάς πρός τόν Θεό ἐντεύξεις των.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Οι υπέρ του σοδομισμού δηλώσεις του κ. Φραγγίσκου ως έσχατη κατάπτωση του Παπισμού

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 23η Νοεμβρίου 2020

ΟΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΣΟΔΟΜΙΣΜΟΥ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ 

ΩΣ ΕΣΧΑΤΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Ο πλήρης εκφυλισμός, η τέλεια διαστροφή του Παπισμού γίνεται όλο και πιο αισθητή, όλο και πιο κραυγαλέα στην εποχή μας. Από τότε που αποκόπηκε από το σώμα της Εκκλησίας, μετεξελίχθηκε σταδιακά σε ένα θρησκευτικό και ταυτόχρονα κοσμικό οργανισμό, για να φθάσει σήμερα στο έσχατο βάθος της καταπτώσεώς του. Να καταντήσει ένα άκρως αντίχριστο κέντρο, ένα από τα σπουδαιότερα θρησκευτικά κέντρα της Νέας Εποχής, ο χώρος όπου βασιλεύει ο άρχων του κόσμου τούτου, ο εκπεσών Εωσφόρος.

Ίσως κάποιοι οικουμενίζοντες, κληρικοί και λαϊκοί, σπεύσουν να μας κατηγορήσουν ως υπερβολικούς. Ωστόσο τα ίδια τα γεγονότα επιβεβαιώνουν την τραγική αυτή πραγματικότητα. Το ότι το Βατικανό σήμερα κατάντησε να είναι βαθύτατα διεφθαρμένο, ναι, το τονίζουμε, βαθύτατα διεφθαρμένο, χωρίς υπερβολή, αποδεικνύεται από τις χιλιάδες περιπτώσεις παιδεραστίας που συνεκάλυψε και από μια σειρά ντοκουμέντων, γεγονότων, εικόνων, φωτογραφιών, δηλώσεων και σχετικών βίντεο, που κάνουν το γύρω του κόσμου στα ΜΜΕ, εδώ και αρκετά χρόνια. Εκατομμύρια άνθρωποι σήμερα, για παράδειγμα, σ’ όλο τον πλανήτη έχουν δει, (σε πάμπολλες φωτογραφίες και βίντεο που έχουν κυκλοφορήσει), τον «πάπα» Φραγκίσκο, να σχηματίζει με τα δάχτυλά του τα γνωστά «κέρατα του σατανά», το δυσώδες σύμβολο του εκπεσόντος Εωσφόρου. (Βλ. https://7spymania. blogspot.com/2015/08/blog-post_0.html Ο ΠΑΠΑΣ ΧΑΡΕΤΑ ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΑ). Χορευτές και μπαλέτα να χορεύουν, να παίζουν παιχνίδια και να ντύνονται κλόουν, προφανώς για να προσφέρουν ψυχαγωγία στον «πάπα», ενώ γυναίκες ημίγυμνες να κάνουν πιρουέττες, κωλοτούμπες και άλλες αισχρές και άσεμνες κινήσεις, όχι σε κάποιο κοσμικό θέατρο, αλλά μέσα στην «αγία» Έδρα!!! (Βλ. https://www.lifo.gr/now/highlights/179707/ti-gyreyei-enas-sxedon-gymnos-akrovatis-mprosta-ston-papa-fragkisko ΤΣΙΡΚΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ). Πριν από έξι χρόνια περίπου, (στις 27.4.2014), πραγματοποιήθηκε στον άγιο Πέτρο η πλέον φρικτή βλασφημία που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Ο «πάπας» Φραγκίσκος μαζί με το κονκλάβιό του και πολλούς πιστούς που παρευρίσκονταν, έψαλλαν ότι «ο Χριστός είναι ο υιός του Λούσιφερ», του Εωσφόρου!!! Ο ήχος, οι εικόνες και τα υπάρχοντα βίντεο, πραγματικά σοκάρουν, τα δε σχετικά κείμενα - αποδείξεις που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι δεκάδες χιλιάδες. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητος που ο Λούσιφερ, ο Εωσφόρος, ανακηρύχθηκε ως …ο πατέρας του Ιησού, (Βλ. http://aktines.blogspot.com/2020/01/blog-post_59.html Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΣΙΦΕΡ). Τέλος, (για να περιοριστούμε μόνο στα παρά πάνω), θα προσθέσουμε ολίγα τινά γύρω από το παρεκκλήσι του «αποστολικού» παλατιού, την Καπέλλα Σιξτίνα. Άναυδος μένει ο επισκέπτης όταν αντικρύσει τον ζωγραφικό του διάκοσμο. Στην οροφή του παρεκκλησιού δεσπόζει μια γιγαντιαία απεικόνιση ομοφυλοφιλίας! Σε μια άλλη τοιχογραφία απεικονίζεται μια επαίσχυντη παρέλαση γυμνών ομοφυλοφίλων. Στο κέντρο της ακριβώς υπάρχει ο δικός τους θεός ως …ομοφυλόφιλος. Προφανώς ο ζωγράφος, ο Μιχαήλ Άγγελος, στην τοιχογραφία αυτή θέλει να τονίσει και να εξάρει τον εξαγιασμό και την εξύμνηση του ολόγυμνου ανθρωπίνου σώματος, μέσα όμως από τη φρικτή και διαστροφική ομοφυλοφιλία, (Βλ. (http://xairete.blogspot.com/2008/10/cappella-sistina.html https:// mikropragmata.lifo.gr/aksechasta/pos-i-schesi-tou-michail-angelou-me-tous-andres-enepnefse-tin-techni-tou/ ). 

Έχοντας υπ’ όψη μας όλα τα παρά πάνω, καθόλου δεν μας εξέπληξε κάποια είδηση που έπεσε στην αντίληψή μας, σχετικά με πρόσφατη δήλωση του «πάπα» Φραγκίσκου, που αφορά τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Συγκεκριμένα ο «πάπας» ζήτησε, να θεσπιστεί ο «γάμος» των ομοφυλοφίλων και το χειρότερο: να μπορούν αυτοί να «κάνουν οικογένεια», πράγμα που σημαίνει, να έχουν τη δυνατότητα να υιοθετούν παιδιά! Η είδηση προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση, διότι κυκλοφόρησε σε όλα τα ΜΜΕ, σε όλο τον κόσμο, και στην πατρίδα μας. Στην «Εφημερίδα των Συντακτών» σχολίασε το θέμα ο δημοσιογράφος κ. Θεόδωρος Ανδρεάδης – Συγγελάκης με τίτλο: «Ο Πάπας, οι ομοφυλόφιλοι και το μοναδικό του θάρρος». Ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει την δήλωση του κ. Φραγκίσκου ως «ιστορική παρέμβαση του ποντίφικα», ο οποίος πήρε «σαφή θέση ότι οι σχέσεις συμβίωσης μεταξύ πολιτών του ίδιου φύλου πρέπει να αναγνωρίζονται από τον νόμο, για να παρέχεται μια ουσιαστική ασπίδα προστασίας και δικαιωμάτων». Η παρέμβαση αυτή είναι «μήνυμα προς τους καθολικούς κληρικούς, αλλά και προς τα ομοφοβικά παραληρήματα της Ρωσικής και της Ελληνικής Εκκλησίας»! Εκείνο που ενδιαφέρει τον «πάπα» δεν είναι εάν και κατά πόσον «οι σχέσεις συμβίωσης μεταξύ πολιτών του ίδιου φύλου» είναι σύμφωνες με το θέλημα του Θεού και το νόμο του ευαγγελίου, αλλά εάν και κατά πόσον προστατεύονται τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων από τον νόμο. Η πρώτη προτεραιότητα, το σπουδαιότερο και αναγκαιότερο γι’ αυτόν δεν είναι να καταστήσει γνωστό παγκοσμίως, ποιά είναι η διδασκαλία του ευαγγελίου και πιο είναι, εν προκειμένω, το θέλημα του Θεού, αλλά τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Ο κ. Φραγκίσκος αναδεικνύεται ο πλέον διαπρύσιος κήρυκας του δαιμονικού δικαιωματισμού, ο καλλίτερος σύμμαχος των δικαιωματιστών! Συμπορεύεται πλήρως με τον σύγχρονο αποστατημένο άνθρωπο, ο οποίος απαιτεί να διαπράττει την αμαρτία εν ονόματι των «ατομικών δικαιωμάτων» του, τα οποία «θεοποίησε» ο άθεος Ευρωπαϊκός Ουμανισμός. Απαιτεί την ικανοποίηση των παθών του στο όνομα της ελευθερίας, αδιαφορώντας, αν έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το νόμο του ευαγγελίου.

Για τον «πάπα», προφανώς, η ομοφυλοφιλική σχέση δεν είναι αμάρτημα και μάλιστα ένα από τα φοβερότερα, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά δικαίωμα, που πρέπει να κατοχυρωθεί πάσει θυσία. Ο θεόπνευστος λόγος του αποστόλου Παύλου «μη πλανάσθε ούτε πόρνοι, ούτε ειδωλολάτραι, ούτε μοιχοί, ούτε μαλακοί, ούτε αρσενοκοίται, [ομοφυλόφιλοι], ούτε κλέπται, ούτε πλεονέκται, ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες, βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσιν», (Α΄ Κορ.6,9), είναι άνευ σημασίας γι’ αυτόν. Δεν τον συγκλονίζει, ούτε τον προβληματίζει. Συντάσσεται απροκάλυπτα με την αντίχριστη «νέα ηθική», την αντίστροφη ηθική της Νέας Εποχής, η οποία απορρίπτει την Ορθόδοξη χριστιανική ηθική. 

Παρά κάτω γράφει: «Ο πάπας Φραγκίσκος πήρε ξεκάθαρη θέση και συγχρόνως, έθεσε μια σειρά θεμάτων κύριας σημασίας. Με τις απαντήσεις που έδωσε στον δημιουργό του ντοκιμαντέρ ‘Francesco’, το οποίο παρουσιάστηκε στη ‘Γιορτή του Σινεμά’ της Ρώμης, ο ποντίφικας κατέστησε σαφές …ότι ‘είμαστε όλοι παιδιά του Θεού’ και ότι ‘κανείς δεν πρέπει να νιώθει ότι βρίσκεται στο περιθώριο’ λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας»! Κρατάμε την επισήμανση ότι ο κ. Φραγκίσκος πήρε «ξεκάθαρη θέση», μη αφήνοντας κανένα περιθώριο παρανόησης των λόγων του. Ισχυριζόμενος ότι δήθεν «είμαστε όλοι παιδιά του Θεού», θέλει να αγνοεί το γεγονός, ότι αληθινά παιδιά του Θεού γίνονται μόνον όσοι μετανοούν και πιστεύουν στο Χριστό σύμφωνα με τον θεόπνευστο λόγο της Γραφής: «όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού», (Ιω.1,12). Η παραβολή των ασώτου μας διδάσκει ξεκάθαρα, πως ο αμαρτωλός άνθρωπος, για να γίνει όντως παιδί του Θεού, πρέπει να μετανοήσει, να αποκηρύξει την αμαρτωλή ζωή, να ζητήσει το έλεος του Θεού, να αγωνιστεί κατά των παθών του, και εν προκειμένω κατά του πάθους της ομοφυλοφιλίας και συνεργούσης της Χάριτος, να ελευθερωθεί από το θανάσιμο πάθος. Εν όσω ακόμη βρίσκεται «εις χώραν μακράν», «βόσκει χοίρους», (Λουκ.15,15), και προσπαθεί να χορτάσει από τα ξυλοκέρατα των ομοφυλοφιλικών σχέσεων, δεν μπορεί να είναι αληθινό παιδί του Θεού. Η Εκκλησία δεν καταδικάζει τον αμαρτωλό, αλλά το πάθος. Δεν νομιμοποιεί την αμαρτία, αλλά την εξαλείφει. Τον αμαρτωλό όχι μόνο δεν τον περιφρονεί «στο περιθώριο» της εκκλησιαστικής ζωής, αλλά προσπαθεί ως φιλόστοργη μητέρα να τον θεραπεύσει. Δεν σκοτώνει τον ομοφυλόφιλο, αλλά καταδεικνύει το πάθος του ως καταστροφικό και προσπαθεί να τον θεραπεύσει. Με την νομιμοποίηση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων όχι μόνο δεν θεραπεύεται το πάθος, αλλά εδραιώνεται ακόμη περισσότερο.

Η «σεξουαλική ταυτότητα» των ανθρώπων αυτών δεν είναι αναλλοίωτη και αμετακίνητη, όπως είναι, για παράδειγμα, η ταυτότητα του φύλου. Έγκυρες επιστημονικές μελέτες διαφόρων ψυχιάτρων επιστημόνων δηλώνουν ξεκάθαρα σε ψυχιατρικά εγχειρίδιά τους, ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι κάτι το έμφυτο, η έστω κληρονομικό, (δεν υπάρχει δηλαδή ειδικό γονίδιο ομοφυλοφιλίας), αλλά ότι είναι μια επίκτητη σεξουαλική επιλογή, ένας επίκτητος σεξουαλικός προσανατολισμός, με την έννοια ότι αποκτάται κατά την διάρκεια της ζωής, και δεν προέρχεται από φυσική, ή και γενετική προδιάθεση. Επομένως το συγκεκριμένο πάθος είναι θεραπεύσιμο και η «σεξουαλική ταυτότητά» τους μπορεί να μεταβληθεί μέσα στο πνευματικό νοσοκομείο της Εκκλησίας. 

Στο ίδιο νεοεποχίτικο πλαίσιο εντάσσονται και όσα είπε παρά κάτω ο ρωμαίος ποντίφηκας: «Ο Φραγκίσκος θεωρεί ότι τα σύμφωνα συμβίωσης, (η όπως θέλει η κάθε χώρα να τα ονομάζει), είναι απόλυτα αναγκαία και πρέπει να γίνουν κτήμα όλων των κρατών, όχι μόνον της Ευρώπης και λίγων άλλων περιοχών του πλανήτη. Παράλληλα, δείχνει εμπράκτως ότι η Εκκλησία πρέπει να δέχεται χωρίς επιφυλάξεις τους ομοφυλόφιλους πιστούς, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έχουν υιοθετήσει, ή αποκτήσει παιδιά με παρένθετη μητέρα»! Με τις παραπάνω δηλώσεις του ο «πάπας» όχι μόνο διαγράφει με μια μονοκονδυλιά τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, αλλά επί πλέον προτρέπει τις κυβερνήσεις των κρατών να κατοχυρώσουν με νόμους το φρικτό αυτό αμάρτημα. Μ’ άλλα λόγια προτρέπει να γίνεται νόμος του Κράτους ένας αντίχριστος νόμος, που στρέφεται εναντίον του αιώνιου και ακατάλυτου νόμου του Θεού και του Ευαγγελίου. Η εκτροπή, ο κιναιδισμός, που ακόμη και από τους αρχαίους έλληνες προγόνους μας εθεωρείτο ως ένα πάθος μη αποδεκτό, να αναγνωρίζεται ως μια φυσιολογική «διαφορετικότητα». Η σεξουαλική αυτή επιλογή, που ανατρέπει εκ θεμελίων την οντολογία της ανθρωπίνης φύσεως, επιχειρείται στις μέρες μας να γίνεται έννομο αγαθό! 

Στη συνέχεια αναφέρει: «Ο Αργεντινός Πάπας μας λέει ότι η οικογένεια δεν είναι μόνον ετεροφυλόφιλη, ή μονογονεϊκή, αλλά και εμμέσως καθιστά σαφές ότι δύο γονείς του ίδιου φύλου μπορούν να αντεπεξέλθουν με απόλυτη επιτυχία στις υποχρεώσεις τους»! Εδώ είναι ξεκάθαρο πως ο κ. Φραγκίσκος πέρα από τον θεόσδοτο θεσμό του γάμου, τη σύζευξη άρρενος και θήλεος, (Γεν.1,26), που ορίζει η εν Αγίω Πνεύματι πορευόμενη στην ιστορία Εκκλησία, υιοθετεί και ένα νέο είδους «γάμου», την νόθα οικογένεια των ομόφυλων ζευγαριών! Αναμφίβολα, η πρωτοφανής αυτή θέση για «εκκλησιαστικό» άνδρα, αλλά και απλό χριστιανό, αποτελεί βαρύτατη ύβρη κατά του ιερού θεσμού του γάμου, αλλά και κατ’ αυτού του Δημιουργού, ο Οποίος διέκρινε τα φύλα και θέσπισε το θεσμό του γάμου!

Και συνεχίζει: «Ένας καλός χριστιανός, δηλαδή, μπορεί να είναι ομοφυλόφιλος, με μόνιμη σχέση συμβίωσης αναγνωρισμένη από το κράτος, και με παιδιά που απέκτησε με τον -η την- σύντροφό του. Διαπιστώσεις οι οποίες για κάποιους μπορεί να μοιάζουν αυτονόητες, αλλά που σε κάποιες άλλες περιπτώσεις προκαλούν, σίγουρα, “πραγματικό σεισμό”»! Αυτός που συνειδητά και προκλητικά και χωρίς ηθικές αναστολές και διάθεση μετανοίας, επιμένει στο πάθος της ομοφυλοφιλίας, δε μπορεί, ούτε καλός χριστιανός να είναι, ούτε αληθινό παιδί του Θεού! Καλός χριστιανός είναι ο συνεχώς μετανοών και αγωνιζόμενος κατά των παθών του και όχι ο εμμένων στην αμαρτία. Για το κράτος ίσως είναι καλός πολίτης, αλλά για την Εκκλησία είναι πνευματικά ασθενής, ο οποίος, αν δεν θεραπευθεί, θα χαθεί! 

Ο αρθρογράφος παρατηρεί ακόμη πως το «θάρρος» του κ. Φραγκίσκου να «αγκαλιάσει» τους αμετανόητους ομοφυλόφιλους, μπορεί να γίνει μάθημα στα «ομοφοβικά παραληρήματα από τη Ρωσική Εκκλησία η και σε κάποιους γνωστούς εκπροσώπους της δικής μας Εκκλησίας». Ο «πάπας» φυσικό είναι να «αγκαλιάζει» τους ομοφυλόφιλους, χωρίς αυτοί να έχουν διάθεση να μετανοήσουν, αφού, όπως είπαμε προηγουμένως, δεν θεωρεί τον κιναιδισμό ως αμάρτημα, αλλά ως φυσιολογική διαφορετικότητα. Η Εκκλησία όμως «αγκαλιάζει» μόνον εκείνους που μετανοούν και θέλουν να θεραπευθούν από το πάθος. Και τούτο διότι, αν τους αγκάλιαζε χωρίς την μετάνοιά τους, θα αμνήστευε και θα νομιμοποιούσε το πάθος τους. Και ταυτόχρονα δεν τους επιτρέπει την Θεία Μετάληψη, όχι από μίσος, όχι διότι κατέχεται από «ομοφοβικά παραληρήματα», όπως ισχυρίζεται ο αρθρογράφος, αλλά από πραγματική αγάπη, εφαρμόζοντας ένα παιδαγωγικό μέσον, που αποσκοπεί στην επιστροφή και μετάνοιά τους.

Από τα παρά πάνω μόλις είναι ανάγκη να τονιστεί, ότι όσα διακήρυξε ο κ. Φραγκίσκος, περί ομοφυλοφιλίας, είναι πέρα για πέρα αντίθετα με την διδασκαλία του Ευαγγελίου. Άραγε χρειάζεται πολλή διάκριση, για να καταλάβει η Ορθόδοξη εκκλησιαστική ηγεσία, αλλά και ο πιστός λαός του Θεού, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα διαστροφέα του Ευαγγελίου, με ένα ψευδοδιδάσκαλο και ψευδοπροφήτη, για τον οποίο μας προειδοποίησε ο Κύριος «Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισι λύκοι άρπαγες»; (Ματθ.7,15). Οι συνεχείς πτώσεις του κ. Φραγκίσκου, όπως και των προκατόχων του είναι το φρικτό αποτέλεσμα της απουσίας Χάριτος, η οποία, μόνον αυτή, μπορεί να συγκρατήσει, τα ανθρώπινα πρόσωπα, από την κατάπτωση και την ηθική καταβαράθρωση.

Με πολλή λύπη διαπιστώνουμε ότι η Ορθόδοξη εκκλησιαστική ηγεσία όχι μόνο δεν τόλμησε εν προκειμένω να πάρει θέση επισήμως και να ελέγξει δημοσίως τον «πάπα» για τις παρά πάνω κακόδοξες διακηρύξεις του, αλλά συνεχίζει, σαν να μη συμβαίνει τίποτε, να συμμετέχει σε οικουμενιστικές συμπροσευχές και άλλες εκδηλώσεις μ’ αυτόν και τους καρδιναλίους του. Όπως λέει μια σοφή παροιμία του λαού: «ενός κακού δοθέντος, μύρια έπονται». Η μία πτώση φέρνει άλλη, μεγαλύτερη, εάν δεν μεσολαβήσει μετάνοια και διόρθωση. Εν προκειμένω η πρώτη και μεγαλύτερη πτώση της Ορθόδοξης εκκλησιαστικής ηγεσίας, (ευτυχώς όχι στο σύνολό της), ήταν η αναγνώριση του Παπισμού ως «Εκκλησίας» στη «Σύνοδο» της Κρήτης. Αυτή η φοβερή πτώση έφερε στη συνέχεια πολλές άλλες, μια από τις οποίες είναι και η ένοχη σιωπή της και η ατολμία της να ελέγξει τον «πάπα» για τις περί ομοφυλοφιλίας διακηρύξεις του. Και μετά διερωτώμεθα γιατί η πανδημία του κορωνοϊού παγκοσμίως; Και γιατί ο Κύριος δεν καταπέμπει το έλεός του; 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Το μένος κατά της Εκκλησίας από τους σύγχρονους θιασώτες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού

Δεν θα πάψουμε να αναφερόμαστε στην πνευματική πανώλη, η οποία μαστίζει την πατρίδα μας και ολόκληρη την ανθρωπότητα τους τελευταίους δύο αιώνες και η οποία ονομάζεται άθεος Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός. Το αντίχριστο αυτό ιδεολογικό κίνημα του 18ου αιώνος, υπήρξε το νομοτελειακό αποτέλεσμα του φραγκικού και παπικού μεσαίωνα. Ήταν το τελικό ξέσπασμα ενάντια σε μια μακροχρόνια και απάνθρωπη πνευματική και κοινωνική καταπίεση, το οποίο βρήκε την κοινωνική του έκφραση στην λεγόμενη «Γαλλική Επανάσταση», όπου χύθηκαν ποταμοί αιμάτων, όσων επέμεναν να συνταχτούν με το παλιό καθεστώς της φεουδαρχίας και του παπικού ολοκληρωτισμού. 

Ήταν το άλλο «άκρο», στο οποίο έσπρωξαν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, αφ’ ενός μεν οι θηριωδίες του Παπισμού και η αποθέωση του κληρικαλισμού και αφ’ ετέρου η φρίκη της φραγκικής φεουδαρχίας και δουλοπαροικίας, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν ανύπαρκτα. Ήταν, όπως και παλαιότερα τονίσαμε, το «ξεχείλισμα του ποτηριού», το σπάσιμο του «κακού σπυριού» του εφιαλτικού δυτικού μεσαίωνα, όπου το «πύον» που χύθηκε στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, ξύπνησε τη λαϊκή αγανάκτηση απέναντι στα εγκλήματα και τις αυθαιρεσίες του Παπισμού και στις κοινωνικές ανισότητες της ευρωπαϊκής φραγκοκρατίας, η οποία την εποχή εκείνη, είχε φθάσει στο αποκορύφωμά της. 

Πειραιώς Σεραφείμ: “Περί τοῦ ’Αρχιμανδρίτου κ. Ἀνδρέου Κονάνου”

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 7ῃ Σεπτεμβρίου 2020

Παγία γραμμή τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως εἶναι νά ὁμιλοῦμε διά τίς θέσεις καί κρίσεις πού ἐκφέρονται ἐπί ἐκκλησιαστικῶν, θεολογικῶν, ἐθνικῶν καί κοινωνικῶν ζητημάτων καί ὄχι διά τά πρόσωπα πού τίς καταθέτουν. Ἐναύλως ἠχοῦν οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου μας «μή κρίνετε ἵνα μή κριθῆτε» (Ματθ. 7,1) καί «σύ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον ἱκέτην (Ρωμ. 14,4)». Ἡ ἄρθρωσι τοῦ ταπεινοῦ μας λόγου κατατίθεται ἐκ τῆς ὑποχρεώσεως τῆς διαποιμάνσεως τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ «ὡς λόγον ἀποδώσοντες» (Ἑβρ. 13,17). Ἐπειδή ὅμως ἀτυχῶς ἐνεπλάκη τό ὄνομα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως εἰς τήν τραγικήν ἔκπτωσιν τοῦ Ἀρχιμ. κ. Ἀνδρέου Κονάνου ὀφείλομεν κατά τόν Πρωτοκορυφαῖον Ἀπόστολον Πέτρον νά διευκρινίσωμεν τήν θέσιν μας (Α Πέτρου 3,15).

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, Αναγκαίες διευκρινίσεις

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Ἰουλίου 2020

Ἀναγκαῖες διευκρινίσεις

Στήν πολύπαθη χώρα μας ὑπάρχει μία ἐλίτ «διανοουμένων» ἡ ὁποία ἀρέσκεται στήν ἐθνοαποδόμηση καί στήν ἐπικράτηση ἑνός κλίματος κατευνασμοῦ καί ἡττοπάθειας καί ταυτόχρονα προσφυγῆς σέ ἀνώδυνες καί ἀνούσιες ἀναλύσεις, διακηρύξεις καί δηλώσεις. Τό ἡρωϊκό πνεῦμα τῶν μαρτύρων τοῦ Γένους μας πού μέ τό αἷμα τους πότισαν τό δένδρο τῆς ἐθνικῆς μας ἐλευθερίας δέν τούς συνέχει καί δέν τούς συγκινεῖ καί ἐπιλέγουν ὡς λύση «Τί νά κάνουμε νά γίνουμε σάν κι αὐτούς;» ἀγνοώντας τήν ἱστορική πραγματικότητα ὅτι στίς διεθνεῖς σχέσεις καί μάλιστα μέ λαό δυνάστη πού ἐπί 5 αἰῶνες κατεδήωσε τήν Πατρίδα μας καί διήρπασε τά ἐδάφη μας, δέν χωρεῖ ὁ καθωσπρεπισμός τῆς κοσμικῆς ἠθικῆς, γιατί χωρίς ἔμπονη ὑπεράσπιση τῶν δικαίων σου ἀφανίζεσαι ἀπό τό ἱστορικό προσκήνιο. Λησμονεῖται ὅτι εἴμεθα ὁ μόνος λαός τῆς Βαλκανικῆς πού δέν κατόρθωσε νά ἀπελευθερώσει τό ἱστορικό του Κέντρο, ἐνῶ ἡ βασική ἐπιδίωξη τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ἦταν ἡ κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἡ πυρπόληση τοῦ Τουρκικοῦ στόλου, στόχοι πού δέν πραγματοποιήθηκαν κατόπιν προδοσίας καί ἐκτελέσεως τῶν ἰθυνόντων.

Πειραιώς Σεραφείμ: '' Καλῶ τήν Ἑλληνική Κυβέρνηση, νά ἀπαντήσει ἄμεσα στό ἀνοσιούργημα τοῦ Τ. Ἐρντογάν.''

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 10ῃ Ἰουλίου 2020

Ἡ Ἑλλάς ὀφείλει νά ἀπαντήσει δυναμικά στήν ἱερόσυλη καί βάρβαρη μετατροπή τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας σέ Μουσουλμανικό τέμενος τῆς ψευδοθρησκείας τοῦ Ἰσλάμ.

Ὁ σχεδιασμός τοῦ νεοθωμανοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν ὁλοκληρώθηκε. Ἡ δικαιοσύνη στήν Τουρκία ἀποδεικνύεται γελοιωδέστατο ἄθυρμα τοῦ φασιστικοῦ Ἰσλαμικοῦ καθεστῶτος. Ὁ Ἐρντογάν ἐζήλωσε Ἠροστράτεια δόξα καί ἐπιδιώκει νά πυρπολίσει τίς διανθρώπινες σχέσεις καί νά δηλητηριάσει τήν συνύπαρξη τῶν Ἐθνῶν. Ὀρέγεται τόν τίτλο τοῦ Χαλίφη τοῦ Σουνιτικοῦ Ἰσλαμικοῦ κόσμου ἑνός ἀνθρωποκατασκευασμένου πολιτικοοικονομικοστρα-τιωτικοῦ συστήματος βίας, ἁρπαγῆς, δολοφονιῶν, ἐγκλήματος καί ἀπάτης, πού δῆθεν ἑδράζεται στόν Δημιουργό τῆς ζωῆς, ἐνῶ εἶναι ἕνα συμπίλημα γνωστικῶν θρησκευτικῶν δοξασιῶν καί μία κακέκτυπος ἀντιγραφή ἀποκρύφων γνωστικῶν βιβλίων Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης, Ζωροαστρισμοῦ καί ἀρχαίας Ἀραβικῆς θρησκείας.

Ἀπέναντι σέ αὐτό τό κακούργημα καί ἀνοσιούργημα τῆς καταδολίευσης τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἀπό ἕνα κατ’ οὐσίαν δαιμονικό κοσμοείδωλο, ἡ Ἑλλάς καλεῖται μόνη της δυστυχῶς νά ἀντιμετωπίσει τό ἔγκλημα, ὄχι μέ ἄσφαιρες καί ἀνούσιες δηλώσεις καί διαγγέλματα, ἀλλά μέ πράξεις ἔμπονες καί οὐσιώδεις. Ἄς καταλάβουν ὅλοι, ὅτι τά φοβικά σύνδρομα τοῦ κατευνασμοῦ ἐπιτείνουν τίς ἁρπακτικές διαθέσεις τοῦ νεοθωμανοῦ Ἐρντογάν. Ἡ Ἑλληνική Κυβέρνηση καί τό Ἑλληνικό Πολιτικό σύστημα, δέν πρέπει νά περιμένει καμμία οὐσιώδη στήριξη ἀπό τούς διεθνεῖς ὁργανισμούς ἤ τήν ΕΕ καί μάλιστα μέ Γερμανική προεδρία, ὅπου φιδοσέρνεται ἡ διεθνής διπλωματία καί παίζεται τό βρώμικο «σκάκι» τῆς ὑποδούλωσης τῶν μικρῶν καί ἀνυπερασπίστων λαῶν.

Καλῶ τήν Ἑλληνική Κυβέρνηση, νά ἀπαντήσει ἄμεσα στό ἀνοσιούργημα τοῦ Τ. Ἐρντογάν.

1.     Νά εἰσαγάγει μέ τήν μορφή κατεπείγοντος Νομοσχέδιο, στήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων, νά καταργηθεῖ τό νομοθετικό πλαίσιο ἀνιδρύσεως καί λειτουργίας Ἰσλαμικοῦ Τεμένους στό Βοτανικό, ΝΠΙΔ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους.

2.     Νά καταργήσει ἡ Ἑλλάς, τά ἄχρηστα προξενεῖα της στήν Ἀνδριανούπολη καί τήν Σμύρνη, ὅπου δέν ὑφίσταται ὁμογένεια γιά νά ὑποχρεωθεῖ ἡ Τουρκία, κατ’ ἀντιστοιχία νά ἀποσύρει τήν διπλωματική της ἐκπροσώπηση στήν Κομοτηνή καί στήν Ρόδο,

3.      Νά ἀφαιρέσει τήν Ἑλληνική ὑποκοότητα ἀπό τά μέλη τῆς Μουσουλμανικῆς μειονότητος τῆς Θράκης, πού παρά τήν Συνθήκη τῆς Λωζάνης, αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Τουρκογενείς καί ἔχουν Τουρκική ἐθνική συνείδηση καί νά τούς ἀπελάσει ἄμεσα, ἄλλωστε τό Τουρκικό θηριῶδες καθεστώς μέ τά Σεπτεμβριανά καί τίς ἀπελάσεις συρρίκνωσε τήν ἀνθούσα στήν Κωνσταντινούπολη Ἑλληνική ὁμογένεια τῶν  200.000 σέ μόλις 2.500 καί ἡ Ἑλληνική Πολιτεία δέν τόλμησε νά κάνει χρήση τῆς ἀρχῆς τῆς ἀμοιβαιότητος, πού προβλέπεται στήν συνθήκη τῆς Λωζάνης.

Ἄν δέν γίνουν ἄμεσα αὐτά, εἴμεθα ἄξιοι τῆς ὕβρεως τοῦ Τ. Ἐρντογάν καί τῆς ψευδοθρησκείας τοῦ Ἰσλάμ.

Εἰλικρινά, θλίβομαι, διότι, ὅσοι ἐναντιούμεθα στό οἰκουμενιστικό τέρας καί στό διεθνιστικό σύστημα δικαιονόμαστε τόσο ἄμεσα. Ἀντί οἱ Ὀρθόδοξες χῶρες, νά συγκροτήσουν ἕνα πανίσχυρο Ὀρθόδοξο τόξο, συμφύρονται ἐπί 100 χρόνια στίς βρώμικες αὐλές τῶν αἱρετικῶν Λατίνων καί Φράγκων. πού κατέλυσαν τήν Χριστιανική Βυζαντινή αὐτοκρατορία τό 1204 μέ ἀφάνταστο μίσος καί ἀγαλλόμενοι παρηκολούθησαν τήν ἅλωση τῆς Βασιλευούσης τό 1453. Ἐλπίζω νά κατανοεῖται τώρα, πόσο τραγικό λάθος ἦταν ἡ χορήγησις αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς καί παρασυναγώγους τῆς Οὐκρανίας, κατ’ ἐπιταγή τῶν Εὐρωατλαντιστῶν, γεγονός, πού διέσπασε τήν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, για το κλείσιμο των εκκλησιών λόγω της πανδημίας και για την ενδεχόμενη απαγόρευση της Θείας Κοινωνίας

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς και Φαλήρου Σεραφείμ, για το κλείσιμο των εκκλησιών λόγω της πανδημίας και ενδεχόμενη απαγόρευση της Θείας Κοινωνίας, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA, με τη Δώρα Αναγνωστοπούλου (6/5/2020)

Πειραιώς Σεραφείμ: Το ταξίδι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής προς το Άγιον Πάσχα

ΜΗΝΥΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Όταν κάποιος ξεκινάει για ένα ταξίδι θα πρέπει να ξέρει πού πηγαίνει. Αυτὸ συμβαίνει και με τη Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω απ᾿ όλα η Μεγάλη Σαρακοστὴ είναι ένα πνευματικὸ ταξίδι ποὺ προορισμός του είναι το Πάσχα, η Εορτὴ Εορτών. Εἶναι ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν «πλήρωση τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ Ἀποκάλυψη».

Καθὼς το αρχίζουμε, καθὼς κάνουμε το πρώτο βήμα στη «χαρμολύπη» της Μεγάλης Σαρακοστής βλέπουμε μακριά τὸν προορισμό. Είναι η χαρὰ της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας. Είναι αυτὸ το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα, που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, φως, και τη δική μας προσπάθεια μιὰ πνευματικὴ άνοιξη. Η νύχτα μπορεί να είναι σκοτεινὴ και μεγάλη, αλλὰ σε όλο το μήκος του δρόμου μια μυστικὴ και ακτινοβόλα αυγὴ φαίνεται να λάμπει στον ορίζοντα. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή σκοπό έχει την προετοιμασία του ανθρώπου να συναντήσει και να μοιραστεί με τον μοναδικό στην ανθρώπινη ιστορία νικητή του θανάτου, Αναστημένο Ιησού Χριστό, τον εναθρωπίσαντα Θεό μας, τα δωρήματα και τις ευεργεσίες που απορρέουν από την εκ νεκρών Του Ἀνάσταση, το συγκλονιστικότερο αυτό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας. Ένα γεγονός που κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται σε χρόνο ενεστώτα αφού ο χαρακτήρας του είναι ρεαλιστικός, υπερχρονικός και προσωπικός, δηλαδή κάθε χρόνο ο Χριστός καλείται να πάθει και αναστηθεί για τον κάθε έναν προσωπικά, με σκοπό ελεύθερα να οικειοποιηθεί ο πιστός κάθε εποχής τις οντολογικές ευεργεσίες της νίκης κατά του θανάτου, που αφορούν την ανθρώπινη φύση, δηλαδή τον καθένα προσωπικά.

Για ψευδή καταμήνυση ενάγεται το Παρατηρητήριο του Ελσίνκι και ο κ. Παναγιώτης Δημητράς από τον Μητροπολίτη Πειραιώς

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

ΓΙΑ ΨΕΥΔΗ ΚΑΤΑΜΗΝΥΣΗ ΕΝΑΓΕΤΑΙ  ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ ΚΑΙ Ο κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 6ᾳ Μαρτίου 2020

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ κατεμήνυσε τόν κ. Παναγιώτη Δημητρᾶ καί τήν κ. Andrea Gilbert, ἐκπροσώπους τῆς ΜΚΟ «Παρατηρητήριο τοῦ Ἐλσίνκι» γιά ψευδῆ καταμήνυση, ἀδίκημα αὐτεπαγγέλτως διωκόμενο, κατόπιν τῆς ἀπαλλαγῆς τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ μέ Ἀποφάσεις τῶν Εἰσαγγελέων Πρωτοδικῶν καί Ἐφετῶν ἀπό τήν μήνυση των εἰς βάρος του, γιά τά ἐγκλήματα τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. 927/79 «Δημόσια ὑποκίνηση βίας ἤ μίσους» μέ τίς ἐπιβαρυντικές περιστάσεις τῆς παραγράφου 5 τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ καί τοῦ ἄρθρου 196 ΠΚ «Κατάχρηση ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιώματος».

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ
ΕΓΚΛΗΣΗ
Του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ .............................
ΚΑΤΑ
1.     Andrea Gilbert ............................
2.     Παναγιώτη Δημητρά του Ηλία, ............................................

****

1.            Στις 29.4.2017 οι εγκαλούμενοι υπέβαλαν προς τη Διεύθυνση Ασφάλειας Αττικής, Υποδιεύθυνση Κρατικής Ασφάλειας της Ελληνικής Αστυνομίας την από 29.4.2017 μήνυσή τους, η οποία έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου 7100/33/56 (σχετ. 1), δια της καταμηνύομαι ψευδώς ότι δήθεν τέλεσα τα εγκλήματα του άρθρου 1 του Ν. 927/79 («Δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους») με τις επιβαρυντικές περιστάσεις της παραγράφου 5 του άρθρου αυτού και του άρθρου 196 ΠΚ («Κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος»), εν γνώσει τους ότι ουδέποτε τέλεσα τα παραπάνω εγκλήματα, με σκοπό να προκαλέσουν άδικα την ποινική μου δίωξη.

Συνέχεια Εδώ

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς συμπαρίσταται στον Μητροπολίτη Μαυροβουνίου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΣΥΜΠΑΡΙΣΤΑΤΑΙ  ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ  ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς ἀπέστειλε τήν κάτωθι ἐπιστολή συμπαραστάσεως στόν ἐμπερίστατο Μητροπολίτη Μαυροβουνίου καί Παραθαλασσίας κ.κ. Ἀμφιλόχιο τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβίας προτείνων τήν προσφυγή στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

                                         ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 10ῃ Ἰανουαρίου 2020
Πρός
Τόν Σεβασμιώτατον
Μητροπολίτην Μαυροβουνίου καί Παραθαλασσίας
Κύριον κ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΝ
Mitropolija, 81250 Cetinje
MONTENEGRO
"""""""""""""""""""""""""""
euo@mitropolija.me

Σεβασμιώτατε καί πολυτίμητε Δέσποτα,

Ἐκ προσώπου τοῦ εὐαγοῦς Κλήρου καί τοῦ φιλοχρίστου λαοῦ τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς ἐκφράζομεν τήν ἀμέριστον συμπαράστασιν μας πρός τήν δοκιμαζομένην καί θεόσωστον Ὑμετέραν Κανονικήν Δικαιοδοσίαν καί τό Σεπτόν Πατριαρχεῖο Σερβίας,

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ απαντά για την αναθεώρηση του Συντάγματος σε ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ και ΜΕΡΑ25

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 22ᾳ  Νοεμβρίου 2019
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΕ ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ ΚΑΙ ΜΕΡΑ25.

Παρηκολούθησα τό κοινοβουλευτικό ἔργο τῆς ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς γιά τήν ψηφιζομένη τήν Δευτέρα 25/11 ἀναθεώρηση ἄρθρων τοῦ Συντάγματος καί διεπίστωσα τήν παραπληροφόρηση, τήν ἀπόκρυψη καί τήν στρέβλωση τῆς νομικῆς πραγματικότητος καί τοῦ ἰσχύοντος νομικοῦ πλαισίου πού συλλύβδην οἱ 4 κομματικοί σχηματισμοί τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ καί ΜΕΡΑ25 ἐπεχείρησαν. Εἶναι πασίδηλο τό γεγονός ὅτι ἡ ἀπελθούσα Κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ εἶχε ἐνορχηστρώσει «πογκρόμ» κατά τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, κινουμένη ἀπό τίς ἐμμονικές ἰδεοληψίες καί ἐμπάθειές της, ἴσως καί ἀπό ἔξωθεν ἐντολές τοῦ γνωστοῦ διεθνιστικοῦ λόμπυ κατά τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, τόσο μέ τήν πρόταση ἀναθεωρήσεως τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος πού διαμόρφωσε καί ἐψήφισε, ὅσο καί μέ τά 15 σημεῖα τῆς γνωστῆς συμφωνίας Ἐκκλησίας-Πολιτείας.

Μέ τήν πρόταση ἀναθεωρήσεως τοῦ ἄρθρου 3 πού διαμόρφωσε δόλια καί μέ μεθοδεία ἡ Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, διαστρέβλωσε σκοπίμως τίς ἔννοιες τοῦ Κράτους καί τοῦ Ἔθνους θέτουσα ὡς πρόταγμα τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, τήν οὐδετεροθρησκεία, ἐνῶ οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 3 ρυθμίζουν δικαιοπολιτικά τίς σχέσεις τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας μέ τό ὁμόθρησκο Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων καί τήν Ἐκκλησία Του καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὡς διεθνές Νομικόν Πρόσωπον καί δηλώνουν τόν σεβασμό τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας πρός τή διαμορφωμένη κατά τό κανονικό δίκαιο σχέση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος (δογματική ἑνότητα, καθεστώς Νέων Χωρῶν, Κρήτης, Δωδεκανήσου, ἀλλά καί Ἁγίου Ὅρους σύμφωνα μέ τίς εἰδικότερες προβλέψεις τοῦ ἄρθρου 105).

Επιστολή του Πειραιώς Σεραφείμ προς την ΔΙΣ της Εκκλησίας της Ελλάδος για το μάθημα των Θρησκευτικών.

 Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 20ῃ  Νοεμβρίου 2019
Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς ἀπέστειλε πρός τήν ΔΙΣ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τήν κάτωθι ἐπιστολήν περί τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190
185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ
Email: impireos@hotmail.com
Τηλ. Κέντρο 210 4514833
Fax 210 4518476

Ἀριθμ. Πρωτ. 837   
᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 15ῃ Νοεμβρίου 2019
Πρός Τήν
Ἱεράν Σύνοδον
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
ΑΘΗΝΑΙ
Μακαριώτατε,
                           Σεβασμιώτατοι,
Εὔδρομον τό στάδιον τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς τῶν Χριστουγέννων!

Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, Εἶναι ἕτοιμη ἡ Κυβέρνηση νά ἀναλάβη τό πολιτικό κόστος τῆς θρησκευτικῆς αὐτοδικίας, ὅταν αὐτή ἐπισυμβεῖ;

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Νοεμβρίου 2019

ΟΤΑΝ Η ΙΔΕΟΛΗΨΙΑ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ

«Κατάπτυστη» χαρακτήρισε ἡ Ἀξιωματική Ἀντιπολίτευσι τήν ἀπόφασι τῆς Κυβέρνησης νά προστατεύση τήν θρησκευτική εἰρήνη τῆς Χώρας ἀπό ἐξτρεμιστικές συμπεριφορές καί φονταμενταλιστικές πρακτικές.

Νομικοί μέ γνωστές παρωπίδες καί ἐλαστική συνείδηση γιά τό κακό πού ἐπωάζεται προβάλλουν ἀνεπέρειστες νομικές θέσεις, ἐνῶ γνωρίζουν κάλλιστα ὅτι ἡ κακόβουλη βλασφημία τῶν Θείων, κάθε γνωστῆς στήν Ἑλλάδα θρησκείας, δέν ἀφορᾶ στήν δῆθεν προστασία τῶν Θείων, ἀλλά στήν διατήρηση τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς, τῆς θρησκευτικῆς εἰρήνης μεταξύ τῶν πολιτῶν καί τῆς ἀποτροπῆς τῆς θρησκευτικῆς αὐτοδικίας.

Ἡ θρησκεία τοῦ κάθε πολίτη, ἀκόμη καί ἡ ἀθεΐα, πού συνιστᾶ ἀρνητικό καί στρεβλό θρησκευτικό σύστημα, ἀποτελοῦν ὀντολογικό θεμέλιο τοῦ προσώπου, μέ τό ὁποῖο ρυθμίζει τήν ζωή του, τίς ἐπιλογές του, τήν βιοθεωρία του καί τό κοσμοείδωλό του.