H ζωή είναι ζόρικη, κάτι που πολλοί από τους σχετικά εύπορους Χριστιανούς της Δύσης έχουμε συχνά ξεχάσει. Kι υπ’ αυτή την έννοια, ο Covid αποτελεί καμπανάκι, θυμίζοντάς μας την πραγματικότητα του πόνου σε ένα διαλυμένο κόσμο. Επίσης είναι μια εμπειρία από την όποια πρέπει να αντλήσουμε μαθήματα. Καθώς συνεχίζουμε κάτω από το πέπλο της πανδημίας, τι θέλει να μας μάθει ο Κύριος; Προτείνω τρεις δυνατότητες.
Kατ’αρχήν, δεν μπορούμε να ψάλλουμε στις συνάξεις μας. Τα στόματά μας είναι σκεπασμένα με μάσκες. Μήπως οι φωνές μας σώπασαν για να ακούμε πιο καθαρά τη φωνή του Θεού; Mήπως η υμνωδία μας επικεντρωνόταν πολύ στη μουσική εκτέλεση των ύμνων και πολλά από τα λόγια των ύμνων μας είναι μπανάλ;
Δεύτερο, γίνεται η υπενθύμιση ότι οι συνάξεις της εκκλησίας δεν έχουν να κάνουν με τις προσωπικές μας προτιμήσεις. Συχνά ακούγεται το παράπονο, «Δεν μ’ αρέσει με μάσκες,» και «Δεν είναι το ίδιο τώρα». Και πράγματι, και οι δυο παρατηρήσεις αληθεύουν. Αλλά από πότε έχει να κάνει η ομαδική λατρεία με τη δική μας άνεση και τις δικές μας επιθυμίες; Ίσως αυτές οι προσωρινές μικρές ενοχλήσεις μας θυμίζουν ότι η λατρεία μας αφορά πρώτα και κύρια και παντοτινά τον Κύριο – δεν έχει να κάνει πρωτίστως με μας.
Και τέλος, ίσως η πανδημία είναι μια προετοιμασία για το μεγαλύτερο διωγμό που πρόκειται να έρθει στη Δύση: όταν οι ποιμένες και οι πνευματικοί εργάτες μας είναι φυλακισμένοι, οι ιστοσελίδες μας είναι κλειστές και το κήρυγμα της Βιβλικής αλήθειας θεωρείται προσβλητικό και γίνεται παράνομο.
Ο Πουριτανός θεολόγος, Ρίτσαρντ Σιμπς (1577-1635) είπε, «Το έργο του Χριστού, τόσο στην Εκκλησία, όσο και στις καρδιές των πιστών, συχνά πάει πίσω – για να προχωρήσει καλύτερα μπροστά ... Μαθαίνουμε να στεκόμαστε με τις πτώσεις μας, και παίρνουμε δυνάμεις καθώς αποκαλύπτουμε την αδυναμία μας﮲ ρίχνουμε βαθύτερες ρίζες όταν τρέμουμε».
Μακάρι να είναι αλήθεια για τις εκκλησίες μας σήμερα.
EVANGELICALS NOW: (κύριο άρθρο) Νοέμβριος 2020
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.