"Τέτοιες ημέρες πριν από 74 χρόνια εκτελέστηκαν οι ηγέτες των ναζί που καταδικάστηκαν στην "Δίκη της Νυρεμβέργης"

Στις 18 Οκτωβρίου 1945 οι επικεφαλής εισαγγελείς του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου είχαν ολοκληρώσει την απαγγελία του κατηγορητηρίου κατά των ηγετικών στελεχών του ναζιστικού καθεστώτος που σκόρπισε τον θάνατο σε εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτό περιείχε εγκλήματα κατά της ειρήνης, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και συνωμοσία.

Η ιστορική απόφαση ανεγνώσθη την 1η Οκτωβρίου 1946, περίπου έναν χρόνο από τότε που είχε ξεκινήσει η δίκη. Η απόφαση ήταν καταδικαστική για τους 19 κατηγορούμενους, ενώ οι 12 εξ αυτών καταδικάστηκαν σε θάνατο και οι υπόλοιποι επτά σε φυλάκιση.

Δίκη της Νυρεμβέργης: Η απόφαση

Αναλυτικά οι αποφάσεις στη Δίκη της Νυρεμβέργης:

12 σε θάνατο (Μπόρμαν, Φρανκ, Φρικ, Γκέριγκ, Γιοντλ, Κάλτενμπρούνερ, Κάιτελ, Ρίμπεντροπ, Ρόζενμπεργκ, Ζάουκελ, Ινκβαρτ, Στράιχερ), εκ των οποίων οι 10 εκτελέστηκαν, ο Μάρτιν Μπόρμαν καταδικάστηκε ερήμην και ο Χέρμαν Γκέριγκ αυτοκτόνησε το βράδυ πριν την εκτέλεσή του.

3 σε ισόβια (Φουνκς, Ες, Ρέντερ), εκ των οποίων 2 απελευθερώθηκαν μετά από 10 περίπου χρόνια λόγω προβλημάτων υγείας και πέθαναν λίγα χρόνια μετά, και ένας αυτοκτόνησε.

4 σε ποινές από 10 έως 20 χρόνια (Ντένιτς, Νόιρατ, Σίραχ, Σπέερ), εκ των οποίων 3 εξέτισαν όλη την ποινή τους και ένας (15 χρόνια) απελευθερώθηκε λόγω προβλημάτων υγείας και πέθανε δύο χρόνια μετά.

3 αθωώθηκαν.

2 δεν δικάστηκαν, ένας λόγω ανήκεστης ζημιάς της υγείας του και ένας αυτοκτόνησε πριν από την έναρξη της Δίκης της Νυρεμβέργης.

Οι θανατικές ποινές εκτελέσθηκαν σε ειδικά στημένη αγχόνη στις 16 Οκτωβρίου 1946.

To «BHMA» ανέφερε την επόμενη ημέρα από την εκτέλεση της θανατικής ποινής:

Κατηγορούμενες επίσης στη Δίκη της Νυρεμβέργης ήταν 6 εγκληματικές οργανώσεις, η ηγεσία του Ναζιστικού Κόμματος, τα Κλιμάκια Προστασίας Schutzstaffel(SS), η Υπηρεσία Ασφαλείας Sicherheitsdienst (SD), η Μυστική Κρατική Αστυνομία Geheime Staatspolizei (Gestapo), τα Τάγματα Εφόδου Sturmabteilung (SA) και η Ανώτατη Διοίκηση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων (OKW).

Κατά τη διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η προσπάθεια που κατέβαλλαν σχεδόν όλοι οι κατηγορούμενοι ναζιστές να αποσείσουν την ιδεολογία του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, με στόχο να πετύχουν ελαφρύτερες ποινές. Οι περισσότεροι πάντως δεν τα κατάφεραν.

Ο Χέρμαν Γκέρινγκ, αρχηγός της γερμανικής Αεροπορίας και ουσιαστικά δεύτερος στην ιεραρχία του κόμματος, δηλώνει: «Προσχώρησα στο κόμμα ακριβώς γιατί ήταν επαναστατικό, όχι τόσο για το ιδεολογικό του περιεχόμενο. Όλη η συνωμοτική ιδέα ήταν παράλογη. Είχαμε εντολές να υπακούμε στο κράτος. Δεν ήμασταν μία ομάδα εγκληματιών που συναντιόταν στα δάση μέσα στο σκοτάδι για να σχεδιάσει μαζικές δολοφονίες. Οι πραγματικοί συνωμότες λείπουν: ο Χίμλερ, ο Μπόρμαν και ο Γκέμπελς».

Ο Καρλ Ντένιτς, αρχηγός του γερμανικού Ναυτικού και καγκελάριος μετά την αυτοκτονία του Aδόλφου Χίτλερ, έριξε το φταίξιμο στους πολιτικούς: «Οι πολιτικοί έφεραν τους ναζί στην εξουσία. Είναι αυτοί που επέφεραν όλα αυτά τα αηδιαστικά εγκλήματα και πρέπει τώρα εμείς να κάτσουμε στο εδώλιο μαζί τους και να μοιραστούμε το φταίξιμο».

Ο Βίλχελμ Φρικ, υπουργός Εσωτερικών του Γ΄ Ράιχ επικαλέστηκε τη δικηγορική του ιδιότητα: «Ο Χίτλερ δεν ήθελε να γίνουν τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Εγώ ήθελα τα πράγματα να γίνουν με νόμιμα μέσα. Άλλωστε είμαι δικηγόρος».

Ο Βάλτερ Φουνκ, υπουργός Οικονομικών και αυτός που υπέγραψε για την «αριοποίηση» των εβραϊκών περιουσιών, κατηγορούσε τον εαυτό του που δεν είχε ακούσει τη γυναίκα του, η οποία «είπε καλύτερα να αφήναμε στην άκρη την όλη επιχείρηση του υπουργείου και να μετακομίζαμε σε ένα τριάρι διαμέρισμα».

Ο Ρούντολφ Ες, δεύτερος στην ιεραρχία του ναζιστικού κόμματος, μέχρι την ακατανόητη πτήση του στη Βρετανία και την αιχμαλωσία του, παραδέχθηκε ότι «είναι απλά ακατανόητο πως συνέβησαν όλα αυτά. Κάθε ιδιοφυΐα έχει τον δαίμονα μέσα της. Όλα είναι πολύ τραγικά».

Ο Άλφρεντ Γιοντλ, ανώτατος επιτελικός αξιωματικός, επικαλέστηκε το καθήκον του ως στρατιώτης: «Δεν είναι θέμα του στρατιώτη να κρίνει τον επικεφαλής του».

Ο Βίλχελμ Κάιτελ, ανώτατος διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων, έριξε, όπως αναμενόταν, όλο το φταίξιμο στον Χίτλερ: «Αυτός μας έδωσε τις εντολές. Έλεγε συνεχώς ότι όλα ήταν δική του ευθύνη»…

Η ημέρα της Μαύρης Κορδέλας: Μήνη στα θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού

Η 23η Αυγούστου καθιερώθηκε ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού. Είναι γνωστή και ως Διεθνής Ημέρα της Μαύρης Κορδέλας σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Θεσπίστηκε από την Διακήρυξη της Πράγας για την Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Κομμουνισμό στις 3 Ιουνίου 2008 που υπογράφτηκε από τον Βάτσλαβ Χάβελ και μέλη της Ευρωπαϊκής Βουλής.

Σκοπός της εορτής είναι η απότιση φόρου τιμής στους νεκρούς των μαζικών εκτοπίσεων και δολοφονιών του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, και η επανίδρυση της ειρήνης και ευστάθειας στην Ευρώπη του σήμερα. Η εθνική εορτή τιμάται εκτός της Ευρώπης και στον Καναδά. 

Το ιστορικό της υπόβαθρο:

Στις ημέρες της δεκαετίας του 1980 πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις σε δυτικά κράτη, με τις οποίες οι άνθρωποι διαμαρτυρήθηκαν για την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Σοβιετική Ένωση. Στις 23 Αυγούστου 1986, την ημέρα της μαύρης πόρπης, έγιναν διαδηλώσεις σε 21 πόλεις δυτικών χωρών, μεταξύ των οποίων στην Νέα Υόρκη, Οτάβα, Λονδίνο, Στοκχόλμη, Σιάτλ, Λος Άντζελες, Περθ, και στην Ουάσιγκτον. Το 1989 δύο εκατομμύρια διαδηλωτές στην Βαλτική πιάστηκαν χέρι με χέρι και σχημάτισαν ανθρώπινη αλυσίδα, ενώ έφεραν αναμμένα κεράκια, εθνικές σημαίες της προπολεμικής εποχής και μαύρη πόρπη για την μνήμη των θυμάτων του Σοβιετικού τρομοκρατικού καθεστώτος.

Η επίσημη διεθνής αναγνώριση της 23ης Αυγούστου μετά το 2008:

Τον Απρίλιο του 2008 και υπό την προεδρία της Σλοβενίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διοργανώθηκε η Ευρωπαϊκή δημόσια ακρόαση για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από ολοκληρωτικά καθεστώτα, με σκοπό τον εντοπισμό και τη διαλεύκανση των εγκλημάτων που διέπραξαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Στις 3 Ιουνίου του 2008, με τη Διακήρυξη της Πράγας σχετικά με την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον κομμουνισμό, η οποία συνόψιζε όσα ειπώθηκαν στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο που διεξάχθηκε στην Βουλή της Τσεχίας από τις 2 ως τις 3 Ιουνίου 2008, και υπογράφηκε από τον Βάτζλαβ Χάβελ και άλλους Ευρωπαίους πολιτικούς, όρισε την 23η Αυγούστου ως ημέρα Μνήμης ενάντια του ολοκληρωτισμού. 

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2008, 409 μέλη του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου υπέγραψαν τη Διακήρυξη θεσπίζοντας την εορτή της 23ης Αυγούστου ως ημέρα μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού. Το ψήφισμα έγινε δεκτό από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου με συντριπτική πλειοψηφία (533 ψήφοι «υπέρ», 44 «κατά» και 33 αποχές). Οι Έλληνες ευρωβουλευτές είτε καταψήφισαν (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ), είτε απείχαν της ψηφοφορίας (ΝΔ).

ΠΗΓΗ : pentapostagma

Η 92χρονη Μελπομένη συναντήθηκε με την εβραϊκή οικογένεια που έσωσε από τους Ναζί πριν 75 χρόνια

Η Μελπομένη και οι δύο μεγαλύτερες αδελφές της έκρυβαν την οικογένεια της Σάρας –συνολικά έξι ανθρώπους– στη Βέροια. Επί δύο χρόνια, οι τρεις αδελφές και μια άλλη οικογένεια, είχαν πάρει υπό την προστασία τους την οικογένεια Μορντεχάι.

Στα 92 της χρόνια, με τα μαλλιά της να έχουν πια ασπρίσει και μετακινούμενη με αναπηρικό αμαξίδιο, η Μελπομένη Ντίνα κλαίει από χαρά και συγκίνηση: για πρώτη φορά σήμερα, μετά από 75 χρόνια, συνάντησε τους απογόνους των παιδιών που έσωσε η οικογένειά της από τους Ναζί.

«Είμαι τόσο συγκινημένη, δεν βρίσκω λόγια» λέει, με δάκρυα στα μάτια, η 86χρονη πλέον Σάρα Γιανάι, κρατώντας σφιχτά το χέρι της Μελπομένης Ντίνα, το γένος Γιαννοπούλου, που την προστάτευσε και την έσωσε από τις ναζιστικές θηριωδίες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Μελπομένη και οι δύο μεγαλύτερες αδελφές της έκρυβαν την οικογένεια της Σάρας –συνολικά έξι ανθρώπους– στη Βέροια. Επί δύο χρόνια, οι τρεις αδελφές της οικογένειας Γιαννοπούλου και μια άλλη οικογένεια, των Αξιόπουλων, είχαν πάρει υπό την προστασία τους την οικογένεια Μορντεχάι.

«Την έχω σαν αδελφή μου, τα κάναμε όλα μαζί» είπε η Γιανάι στο περιθώριο μιας τελετής στο Γιαντ Βασέμ, το μνημείο στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος στην Ιερουσαλήμ. «Είμαι πολύ συγκινημένη, μέχρι τα βάθη της ψυχής μου, μου έσωσε τη ζωή», πρόσθεσε.

Το 1994 οι τρεις αδελφές από τη Βέροια τιμήθηκαν με τον τίτλο των «Δικαίων των Εθνών» – είναι η υψηλότερη διάκριση που επιφυλάσσει το Ισραήλ σε μη Εβραίους που, με κίνδυνο της ζωής τους, βοήθησαν Εβραίους να σωθούν από τους Ναζί.

Σήμερα, περίπου 20 απόγονοι της Σάρας και του αδελφού της, του Γιοσί Μορ, πήγαν στο μνημείο για να συναντηθούν με την γυναίκα στην οποία χρωστούν εν μέρει τη ζωή τους. Τα δυο αδέλφια γνώρισαν στη Μελπομένη τα παιδιά και τα εγγόνια τους που αγκάλιασαν με θέρμη την ηλικιωμένη, συγκινημένη γυναίκα.

Ο Γιοσί Μορ ήταν μόλις 2 μηνών και η Σάρα 9 ετών όταν κρύφτηκαν για να γλιτώσουν, μαζί με τη μητέρα τους, δύο άλλους αδελφούς και μια αδελφή τους.

Η οικογένεια Μορντεχάι αρχικά κρύφθηκε σε ένα εγκαταλειμμένο τζαμί της οθωμανικής περιόδου. «Όταν βρισκόμασταν στο τζαμί, η κατάσταση μας επιδεινωνόταν, ιδίως του αδελφού μου, του Σαμουήλ. Η Μελπομένη και η αδελφή της τον πήραν στην πλάτη και τον πήγαν στο νοσοκομείο μέσα στη νύχτα. Όμως αργότερα, τον βρήκε σκεπασμένο με ένα λευκό σεντόνι στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Είχε πεθάνει», είπε η Σάρα.

Ο Γιουβάλ Νταγκάν, 28 ετών, ένας από τους εγγονούς του Γιοσί, είπε ότι μεγάλωσε ακούγοντας αυτήν την ιστορία. «Απ’ όταν ήμουν μικρός, αυτές οι τρεις Ελληνίδες αδελφές είναι για μένα σύμβολο ηρωισμού, πρότυπα». Αν και έχει έρθει στην Ελλάδα, ο Γιουβάλ δεν είχε συναντηθεί μέχρι σήμερα με τους σωτήρες του παππού του.

«Θα ήθελα να έχω σώσει περισσότερους», είπε η Μελπομένη, αγκαλιάζοντας με τη σειρά της όλα τα παιδιά και τα εγγόνια της Σάρας και του Γιοσί μέσα στην Αίθουσα των Ονομάτων του Γιαντ Βασέμ, όπου είναι γραμμένα τα ονόματα εκατομμυρίων Εβραίων που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα.

Συνολικά 27.362 άνθρωποι έχουν αναγνωριστεί ως «Δίκαιοι των Εθνών». Οι περισσότεροι από αυτούς τους «φύλακες-αγγέλους» έχουν πλέον πεθάνει ή είναι πολύ ηλικιωμένοι για να ταξιδέψουν στο Ισραήλ, όπως είπε ο Στάνλι Σταλ, ο αντιπρόεδρος του Ιδρύματος των Δικαίων (JFR). Το ταξίδι της Μελπομένης όμως «αναμφίβολα δεν θα είναι το τελευταίο που θα οργανώσουμε», διαβεβαίωσε.

Πηγή: 

AΜΠΕ

Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο: Φασισμός = Κομμουνισμός;

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον εμφανίζει το πώς ψήφισαν οι Έλληνες ευρωβουλευτές στο ψήφισμα που εξισώνει τον φασισμό με τον κομμουνισμό. 

Στη Νέα Δημοκρατία, υπέρ ψήφισε η Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, το καταψήφισε η Μαρία Σπυράκη, απείχαν από την ψηφοφορία οι Ευάγγελος Μεϊμαράκης, Ελίζα Βόζεμπεργκ και Μανώλης Κεφαλογιάννης, ενώ λευκό ψήφισαν οι Στέλιος Κυμπουρόπουλος, Γιώργος Κύρτσος και Θοδωρής Ζαγοράκης.

Από τον ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν οι Δημήτρης Παπαδημούλης, Πέτρος Κόκκαλης και Κώστας Αρβανίτης, ενώ απείχαν οι Στέλιος Κούλογλου, Έλενα Κουντουρά και Αλέξης Γεωργούλης.

Από το Κίνημα Αλλαγής καταψήφισε ο Νίκος Ανδρουλάκης, ενώ την αποχή επέλεξε η Εύα Καϊλή.

Από την Ελληνική Λύση υπερψήφισε ο ευρωβουλευτής της Εμμανουήλ Φράγκος, ο Αθ. Κωνσταντίνου από τη Χρυσή Αυγή απείχε, ενώ λευκό ψήφισε ο Γ. Λαγός, ο οποίος ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Χρυσή Αυγή.

Το ψήφισμα που κατέθεσαν από κοινού οι ομάδες του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελεύθερων, των Πρασίνων και των Συντηρητικών Μεταρρυθμιστών, επ’ ευκαιρία των 80 χρόνων από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπερψηφίστηκε τελικά με 535 ψήφους υπέρ, 66 κατά και 52 λευκά…

ΠΗΓΗ: news247