Φυσάει ὁ ἄνεμος τοῦ διαβόλου.Προσέξτε, «εἰς τό μή ταχέως σαλευθῆναι ὑμᾶς…»

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Ο Απόστολος Παύλος στην Β΄ προς Θεσσαλονικείς επιστολή παρουσιάζει κάτι το ιδιαίτερο. Ομιλεί περί αντιχρίστου. Σε κάθε εποχή υπάρχουν αντίχριστοι και αυτοί είναι πολλοί.

Αλλά θα έρθει και ο κατ’ εξοχήν αντίχριστος. Θα παρουσιαστεί δηλαδή ένας άνθρωπος, που θα είναι η ενσάρκωση του σατανά. Θα έχει τεραστία δύναμη και θα δημιουργήσει ένα χάος στον κόσμο. Θα δημιουργήσει μια πλήρη αναρχία. Αναρχία παντός είδους, θρησκευτική, κοινωνική, ηθική, πολιτική. Και οι χρόνοι αυτοί θα είναι πολύ σκληροί.

Να μη σαλευθείτε.

Μέχρι να έρθει η ημέρα εκείνη, λέει ο απόστολος Παύλος, προσέξτε, «εις το μη ταχέως σαλευθήναι υμάς…». Να μη σαλευθεί κανείς. Τι σημαίνει αυτό;

Θυμάστε τον Πέτρο; Είπε ο Χριστός· Απόψε θα μ’ εγκαταλείψετε, θα μ’ αφήσετε όλοι. Όχι, είπε ο Πέτρος, εγώ δεν σ’ εγκαταλείπω. Πέτρο, λέει ο Χριστός, θα μ’ εγκαταλείψεις. Ο σατανάς θα σε κοσκινίσει «ως τον σίτον», αλλά «εγώ εδεήθην περί σου, ίνα μη εκλείπει η πίστις σου» (Λουκ. 22,32). Ένας Πέτρος κλονίστηκε και έπεσε και αρνήθηκε το Χριστό.

Προσέξτε, λέει ο απόστολος, γιατί φυσάει άγριος άνεμος, φυσάει ο άνεμος του διαβόλου. Προσέξτε, γιατί υπάρχει κίνδυνος να ξεριζωθείτε.

Είδατε μέσα στο δάσος, όταν φυσάει άνεμος, τι θόρυβος γίνεται; Πως κινούνται τα φύλλα πως ξεριζώνονται δέντρα ολόκληρα; Τέτοιος ακριβώς σατανικός άνεμος πνέει στη σημερινή μας κοινωνία και πάει να τα ξεριζώσει όλα. Πάει να ξεριζώσει και θρησκεία και οικογένεια και πατρίδα και γλώσσα και τα πάντα. Πάει να ξεριζώσει όχι μόνο καλάμια, όχι μόνο δεντράκια, αλλά και πλατάνια, που είναι ριζωμένα βαθιά μέσα στη γη. «Ει δυνατόν και τους εκλεκτούς» (Ματθ. 24,24).

Προσέξτε, λέει, σε μια τέτοια εποχή να μη σαλευτείτε.

Βάλτε τις ρίζες σας, όπως το δέντρο, βαθιά στη γη, για να μη μπορέσει κανείς σατανάς να σας κλονίσει.

Οι σημερινοί Χριστιανοί είναι χωρίς βαθιές ρίζες. Γι’ αυτό αν συμβεί κάτι, θα δείτε πράγματα και θα φρίξετε. Θα δείτε ανθρώπους, που τους θεωρούσατε Χριστιανούς μεγάλους, να μην το έχουν για τίποτε να βγουν μεθαύριο έξω και να υψώσουν παντιέρες ξένες προς το χριστιανισμό και να φωνάζουν και να ωρύονται.

Λέει ο Παπαδιαμάντης : Σ’ ένα δάσος φύσηξε άνεμος και ξερίζωσε όλα τα δέντρα, και μείνανε μόνο τρία, αυτά βάστηξαν… Παραβολικός ο λόγος. Θα φυσήξει τέτοιος δυνατός άνεμος, που θα μείνουν ελάχιστοι Χριστιανοί. Θα μείνουν μόνο εκείνοι που έχουν βαθιά πίστη στο Χριστό, και κανείς σατανάς και καμιά δύναμη δε θα μπορέσει να τους την κλονίσει. Όλοι οι άλλοι θα πέσουν στο φύσημα. Προσέξτε καλά, για να μη σαλευθείτε. Αυτά, που είπε ο Παύλος για τους Χριστιανούς της Θεσσαλονίκης, τα λέει και σ’ εμάς.

Θα σας φανεί απίστευτο αυτό που θα σας πω. Όταν ήμουν στην Αιτωλοακαρνανία, φύσηξε δυνατός άνεμος και εκείνοι που βρίσκονταν κοντά στην παραλία, τους σήκωσε με τα τραπέζια και τους πέταξε 200 και 300 μέτρα μακριά. Άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι βρέθηκαν με κρανία σπασμένα, και άλλοι βρέθηκαν επάνω στα δέντρα. Τρόμαξαν όλοι. Σαν πούπουλα τους σήκωσε ο άνεμος.

Τέτοιος άνεμος πνέει και σήμερα. Όποιος δεν έχει ρίζα βαθιά, είτε παπάς είτε δεσπότης είτε καλόγερος είτε οτιδήποτε θα τον ξεριζώσει και θα γίνει άθεος, μασόνος, χιλιαστής, και οτιδήποτε άλλο· μόνο Χριστιανός δε θα είναι.

Λοιπόν, λέει ο απόστολος, προσέξτε να μη σαλευτείτε. Προσέξτε να μην κουνηθείτε από το φοβερό άνεμο που πνέει μέσα στον κόσμο.

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ 62-64 hristospanagia3, proskynitis

Ο μακαριστός π. Αυγουστίνος

του Ι. Κουντουρά, Ομότιμου καθηγητή Ιατρικής Α.Π.Θ

Ο "των άκρων" μακαριστός -για μένα Άγιος- π. Αυγουστίνος θα εξακολουθεί ίσαμε της συντελείας του κόσμου να πυρπολεί – με τον λόγο του εμπνευσμένο από τον Παράκλητο και τον παλμό της πυρωμένης από Θεϊκό έρωτα καρδιάς του. Δικαίως, γιατί  το "Άκρον", το Κορυφαίον είναι η Βίβλος που πυροδότησε την αγία του βιωτή.

Ο λόγος;  Η αποστεωμένη συμπεριφορά μερικών ταγών της Εκκλησίας με τη συνοδεία μερίδας "πιστών" περσόνων που τελούν έγκλειστοι και υποχείριοι αμοραλιστών με αδύναμο νουν κυβερνώντων, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση ότι κάνουν υπακοή. Νομίζουν οι κυβερνώντες με τους οσφυοκάμπτες συνοδοιπόρους τους ότι έτσι μπορούν να παίξουν ρόλο “επιβήτορα” της πνευματικής μας  ύπαρξης κι  αφήνουν την βρομερή απόπνοια της τερηδονισμένης όλο σήψη πνοής τους να μολύνει το ηθικό μας κριτήριο. Σπέρνουν φόβο, παγωνιά· χωρίς Ζωηφόρο Σώμα και Αίμα Χριστού όμως κινδυνεύουμε να “μας πάρουν του κόσμου τα ρέματα”, όπως λένε κάποιοι ηχο-στίχοι· χωρίς Θεία Κοινωνία ο παλμός της δικής μας καρδιάς δεν συντονίζεται με τον Θεϊκό Παλμό και καταντά λιπόθυμος, απροσδιόριστος· λιμοκτονεί καταλήγοντας σε κολποκοιλιακό αποκλεισμό που ισοδυναμεί με κοιλιακή μαρμαρυγή και πνευματική καρδιακή παύλα.

Μέγας Κανών - Τρόποι αφυπνίσεως του αμαρτωλού (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Ψυχή μου ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; τὸ τέλος ἐγγίζει…» (Μ. Καν. κοντάκ.)

Τὰ λόγια αὐτά, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕνας ἀ­πὸ τοὺς ὕμνους, ποὺ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ὥρισε νὰ ψάλλεται τὴν περίοδο τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὁ ὕμνος αὐτὸς εἶ­νε ἕνα ἐγερτήριο, μᾶς καλεῖ ὅλους νὰ ξυπνήσουμε. Νὰ ξυπνήσουμε ἀπὸ ποιόν ὕπνο;

* * *

Ὑπάρχουν δύο ὕ­πνοι· ὁ ἕ­νας εἶνε ὁ φυσι­κός, ὁ ἄλλος εἶνε ὁ ὕ­πνος τῆς ἁμαρτί­ας.

Ὁ φυσικὸς ὕπνος εἶνε ὁ γνωστός, αὐτὸς ποὺ κοιμοῦνται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, αὐτὸς ποὺ κοιμό­ταν καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀ­φοῦ ἔ­γινε ἄνθρωπος καὶ προσέλαβε τὴν ἀν­θρώπινη φύσι· κοιμήθηκε κάποτε στὸ πλοιάριο στὴ Γεννησαρέτ, καὶ τελευταῖο προσ­κέφαλό του ἦταν ὁ ἀ­κάνθινος στέ­φανος στὸ σταυρό.

Ὁ ὕπνος λοιπὸν εἶνε ἀκατηγόρητος, κ᾽ εἶνε δῶρο τοῦ Θεοῦ ποὺ τονώνει τὸν ἄνθρωπο. Γι᾽ αὐτὸ ὡς τιμωρία θεωροῦ­με τὴν ἀυπνία, ὡς μία μάστιγα. Στὰ παλιὰ χρόνια μία ποινὴ ποὺ ἐπέβαλ­λαν τύραννοι ἦταν ὁ δι᾽ ἀυπνίας θά­νατος. Νὰ εὐ­χαριστοῦμε τὸ Θεὸ γιὰ τὸν ὕπνο. Νὰ λέμε· «Καὶ δὸς ἡμῖν, Δέσποτα, …ἀνάπαυσιν σώματος καὶ ψυχῆς… ὕπνον ἐλαφρόν» (Ἀπόδειπν.).

Συνέχεια Εδώ

Κυριακή Δ´ Νηστειών - Φταίει η αδιαφορία των γονέων (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 (Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ·Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε·Παιδιόθεν»(Μᾶρκ. 9,21)

Ἡ ἱστορία, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ ἱστορία τοῦ θαύματος ποὺ διηγεῖται τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (βλ. Μᾶρκ. 9,17-31), λίγο ἢ πολὺ εἶ νε γνωστὴ σὲ ὅλους. Σήμερα, Τετάρτη (Δ΄) Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ὁ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος περιγράφει πῶς ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς θεράπευσε ἕνα δαιμονιζόμενο νέο, τὸν ὁποῖον ἔφερε σ᾽ αὐτὸν ὁ πατέρας, γιατὶ τὸ παιδὶ βασανιζόταν φοβερά.

Συνέχεια Εδώ