Το κόστος να είσαι χριστιανός στο Ιράν

ΙΡΑΝ

Η Φατεμέχ Μπαχτέρι, πρώην Μουσουλμάνα, που ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, φυλακίστηκε στο Ιράν όταν καταδικάστηκε για «προπαγάνδα εναντίον της κυβέρνησης».

H Φατεμέχ Μπαχτέρι καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους το Σεπτέμβρη του 2018 εξαιτίας των χριστιανικών της δραστηριοτήτων.

Kατά την αρχική ακροαματική διαδικασία ενώπιον του εφετείου, το Ιανουάριο του 2019, η Φατεμέχ πιεζόταν από τους δυο δικαστές να απαρνηθεί την πίστη της, αλλά δεν εδέχθη να το κάνει. Το Μάη του 2019, η προσφυγή απερρίφθη. Τελικά στις 31 Αυγούστου αρχίσει να εκτίει την ποινή της στη Φυλακή Εβίν, περιβόητη για την καταμεταχείρηση των κρατούμενων.

Της απαγόρευσαν επίσης για δυο χρόνια να έχει κοινωνική συναναστροφή με περισσότερα από δυο άτομα.

Στο δικαστήριο επίσης ήταν ένας Χριστιανός προσήλυτος, ο Σαχέμπ Φαντάιε, που κατηγορήθηκε για «ενέργειες κατά της εθνικής ασφάλειας» και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 18 μηνών, και διετή εξορία. Ο Σαχέμπ, που κι εκείνος αρνήθηκε να απαρνηθεί την πίστη του, ήδη εκτίει δεκαετή ποινή για χριστιανικές δραστηριότητες.

Η έφεση κατά των ποινών τριών Ασσυρίων Χριστιανών, του Πάστορα Βίκτωρ Μπετ Ταμράζ, της συζύγου του, Σαμιράμ,  και του γιου τους, Ραμιέλ, αναβλήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου, καθώς ο δικαστής δεν εμφανίστηκε. Οι αδελφοί είχαν καταδικαστεί για «πράξεις κατά της εθνικής ασφάλειας».

BARNABAS AID: NOVEMBER 2019

Φυλακή Εβίν

Δεν είναι, ωστόσο, η πρώτη φορά που γίνεται λόγος για την φυλακή Εβίν στη βορειοδυτική Τεχεράνη. Μαρτυρίες αρκετών ανθρώπων που έχουν περάσει μέρος της ζωής τους στη φυλακή, δίνουν φως στις πρακτικές που ακολουθούν οι σωφρονιστικές δυνάμεις προκειμένου να επιβάλουν την εξουσία.

Το «Πανεπιστήμιο» Εβίν, όπως αλλιώς έχει ονομαστεί η φυλακή, εξαιτίας του γεγονότος πως οι περισσότεροι εξ αυτών που κρατούνται είναι διανοούμενοι, αποτελεί το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη χώρα του Ιράν. Σε αυτό, μπορεί να γνωρίσει κανείς πλήθος ανθρώπων που είχαν την ατυχία να συλληφθούν από τις ιρανικές αρχές, προσχηματικά με τη δικαιολογία πως βλάπτουν το εθνικό συμφέρον της χώρας. Μεταξύ αυτών που βρίσκονται εκεί είναι δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, ακτιβιστές για τα δικαιώματα του ανθρώπου, φυσικοί επιστήμονες, μέλη θρησκευτικών μειονοτήτων, τουρίστες και , γενικά, όσοι αντιτάχθηκαν στην πολιτική που ακολουθεί η Τεχεράνη. Συνολικά, υπολογίζεται πως κρατούνται εκεί 15.000 άτομα.

Η ιστορική της αφετηρία εντοπίζεται το 1979 όταν μετά την Ισλαμική Επανάσταση, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί, δημιούργησε το συγκεκριμένο χώρο κράτησης προκειμένου να παραμείνουν οι αντιφρονούντες του καθεστώτος του. Πολλές είναι οι μαρτυρίες ιστορικών, σύμφωνα με τις οποίες, χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι εκτελέστηκαν. Η λειτουργία, ωστόσο, συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, φτάνοντας μέχρι σήμερα να αποτελεί μια από τις χειρότερες φυλακές στη Μέση Ανατολή.

Αποτροπιασμό προκαλούν, μάλιστα, οι μαρτυρίες ενός καθηγητή Πανεπιστημίου, ο οποίος στέλνει διαρκώς γράμματα στην κόρη του, η οποία διαμένει στη Τεχεράνη. Συγκεκριμένα, κάνει λόγο για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη φυλακή, φτάνοντας, μάλιστα, σε σημείο να μην παρέχεται στους κρατουμένους, κάποιες μέρες, ούτε καν νερό. 28 άτομα σε 20 τ.μ. επισημαίνει πως είναι μια μέση αναλογία στο Εβίν, ενώ μόλις 5 ντους υπάρχουν προκειμένου να εξυπηρετούν τους φυλακισμένους, με το ζεστό νερό να είναι ασυνήθιστο.

Φάρμακα δεν υπάρχουν ενώ γιατροί δεν εμφανίζονται για μήνες, κάτι το οποίο, σε συνδυασμό με τις δυσμενείς συνθήκες υγιεινής και τον υπερπληθυσμό, βοηθά στην εξάπλωση των ασθενειών, μεταξύ αυτών και του ιού HIV, ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο. Πέραν αυτών, πολλές είναι οι επισημάνσεις σχετικά με το λιγοστό και άθλιο φαγητό που παρέχεται στους πολιτικούς κρατούμενους. Υπάρχουν, μάλιστα, και μέρες, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει σε ένα από τα πολλά γράμματά του ο καθηγητής, που δεν τους διατίθεται καθόλου φαγητό, μένοντας νηστικοί. Αξιοσημείωτο είναι, μάλιστα, πως πολλά από τα φαγητά δε διανέμονται δωρεάν, αναγκάζοντας τους κρατουμένους να τα αγοράσουν.

Εκτός, όμως, της έλλειψης υγιεινής, της ανεπαρκής ιατρικής περίθαλψης και του υποσιτισμού των φυλακισμένων, πολλοστές είναι οι κατηγορίες που ασκούνται στην ιρανική κυβέρνηση σχετικά με τη μεταχείριση των κρατουμένων από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους . Μεταξύ αυτών, ο εισηγητής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Μέση Ανατολή, ο οποίος, σε δηλώσεις του, έθεσε προ ευθυνών του τον Ιρανό πρωθυπουργό σχετικά με τις συνθήκες που επικρατούν στη φυλακή Εβίν.

Λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τη μεταχείριση αυτών των ανθρώπων δίνει ένας πρώην κρατούμενος ο οποίος κατάφερε να αποδράσει και να φτάσει, τελικά, στην Ευρώπη. Οι ξυλοδαρμοί, τα βασανιστήρια, οι ανακρίσεις και οι μαζικές εκτελέσεις είναι συχνά φαινόμενα εντός της φυλακής. «Από μόνη της η λέξη Εβίν για όσους από εμάς είχαμε την ατυχία να ζήσουμε εκεί είναι πλέον συνυφασμένη με την καταπίεση» θα πει χαρακτηριστικά σε δημοσιογράφο.

«Τα δωμάτια είναι μικροσκοπικά. Τεντωνόσουν μόλις ξυπνούσες και τα χέρια σου έβρισκαν στους τοίχους. Πάντα υπήρχε μια ανοικτή τηλεόραση, η οποία μετέδιδε συνεχώς ισλαμιστικά μηνύματα. Ένα είδος θρησκευτικής προπαγάνδας». Στο σημείο, ωστόσο, που ο ίδιος λύγισε ήταν όταν αναφέρθηκε στους ξυλοδαρμούς που υπέστη. « Είχαν φτάσει στο σημείο να με ξυλοκοπούν 16 ώρες συνεχόμενα τη μέρα. Είχα οδηγηθεί, μάλιστα, στο σημείο να πω, καλύτερα να πεθάνω παρά να κάνω τέτοια ζωή».

Αναφέρθηκε, επίσης, τόσο στα ηλεκτροσόκ όσο και στους βιασμούς, τρόπους τους οποίους χρησιμοποιούσαν στις ανακρίσεις προκειμένου να ομολογήσουν οι πολιτικοί κρατούμενοι. Ιδιαίτερη μνεία, ωστόσο, έκανε για τα ναρκωτικά τα οποία, με μεγάλη άνεση διακινούνται εντός της φυλακής. Πολύ πιθανόν, μάλιστα, να κάνουν τα στραβά μάτια οι ίδιοι οι φύλακες, θα δηλώσει χαρακτηριστικά. έτσι ώστε οι φυλακισμένοι να βρίσκονται συνέχεια σε καταστολή, αδύναμοι να σηκώσουν ανάστημα.

Η δημοσιοποίηση πολλών από αυτών των μαρτυριών έχει προκαλέσει κύμα αντιδράσεων, με πλήθος διαδηλωτών να βγαίνουν στους δρόμους, αντιδρώντας στις σκληρές και βάναυσες πολιτικές που ακολουθεί η ιρανική κυβέρνηση στη φυλακή Εβίν. Παγκόσμια διάσταση πήρε το ζήτημα, ωστόσο, εξαιτίας της ταινίας Rosewater, η οποία αφηγείται την ιστορία ενός φυλακισμένου, ο οποίος συνελήφθη και έζησε 118 ολόκληρες μέρες στη φυλακή, με την προσχηματική κατηγορία της κατασκοπείας.

Οι βάναυσες εικόνες συγκίνησαν και ευαισθητοποίησαν τη διεθνή κοινότητα, ασκώντας περισσότερη πίεση στις κυβερνήσεις προκειμένου να βρεθεί μια λύση. Στόχος των  ανθρωπιστικών οργανώσεων είναι να κλείσει μια και καλή η φυλακή και να μετατραπεί σε πάρκο. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, η ιρανική κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει στην υλοποίηση του αιτήματος, επιδεινώνοντας, ακόμη, περισσότερο τη ζωή των κρατουμένων.