έστησε τα όρια των λαών

Πύργος της Βαβέλ

 «καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς …» (Γένεσις 1:27, 28).

                Εξ αρχής το σχέδιο του Θεού ήταν το σπέρμα του εδεμικού ζεύγους, του άρρενος και του θήλεος, να γεμίσει την γη, να απλωθεί σε όλη την υφήλιο επιφάνειά της. Ο άνθρωπος έπεσε και εκδιώχθηκε από τον παράδεισο. «Ἰδὼν δὲ Κύριος ὁ Θεός, ὅτι ἐπληθύνθησαν αἱ κακίαι τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πᾶς τις διανοεῖται ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ πάσας τὰς ἡμέρας,… καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἀπαλείψω τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἐποίησα ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς,  ... ὅτι μετεμελήθην ὅτι ἐποίησα αὐτούς. Νῶε δὲ εὗρε χάριν ἐναντίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ.» (Γένεσις 6:5, 7, 8).

                Είναι γνωστή η ιστορία της καταστροφής πάσης ανθρωπίνης σαρκός εκ του κατακλυσμού, πλην του Νώε και της οικογενείας του δια της σωτηρίας κιβωτού. Ο Θεός ξεκίνησε και πάλι την υλοποίηση του αρχικού σχεδίου Του, την εξάπλωση δηλ. του ανθρώπου σε όλη την γη, μέσω των υιών του Νώε:

          «Καὶ εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὸν Νῶε καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτοῖς· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς» (Γένεσις 9:1).

                «1. Αὗται δὲ αἱ γενέσεις τῶν υἱῶν Νῶε, Σήμ, Χάμ, Ἰάφεθ, καὶ ἐγεννήθησαν αὐτοῖς υἱοὶ μετὰ τὸν κατακλυσμόν.. 2 Υἱοὶ Ἰάφεθ... 5. ἐκ τούτων ἀφωρίσθησαν νῆσοι τῶν ἐθνῶν ἐν τῇ γῇ αὐτῶν, ἕκαστος κατὰ γλῶσσαν ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσιν αὐτῶν. 6. Υἱοὶ δὲ Χάμ... 20. οὗτοι υἱοὶ Χάμ, ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν, κατὰ γλώσσας αὐτῶν, ἐν ταῖς χώραις αὐτῶν καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσιν αὐτῶν. 21. Καὶ τῷ Σὴμ ἐγεννήθη καὶ αὐτῷ, πατρὶ πάντων τῶν υἱῶν Ἕβερ, ἀδελφῷ Ἰάφεθ τοῦ μείζονος... 31. οὗτοι υἱοὶ Σήμ, ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν, κατὰ γλώσσας αὐτῶν, ἐν ταῖς χώραις αὐτῶν καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσιν αὐτῶν. 32. Αὗται αἱ φυλαὶ υἱῶν Νῶε κατὰ γενέσεις αὐτῶν, κατὰ ἔθνη αὐτῶν· ἀπὸ τούτων διεσπάρησαν νῆσοι τῶν ἐθνῶν ἐπὶ τῆς γῆς μετὰ τὸν κατακλυσμόν» (Γεν. κεφ. 10ο).

                «Καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν, καὶ φωνὴ μία πᾶσι.. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κινῆσαι αὐτοὺς ἀπὸ ἀνατολῶν, εὗρον πεδίον ἐν γῇ Σενναὰρ καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ.... καὶ εἶπαν· δεῦτε οἰκοδομήσωμεν ἑαυτοῖς πόλιν καὶ πύργον, οὗ ἔσται ἡ κεφαλὴ ἕως τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ποιήσωμεν ἑαυτοῖς ὄνομα πρὸ τοῦ διασπαρῆναι ἡμᾶς ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς (Γένεσις 11:1, 2, 4). Έτσι άρχισε η οικοδόμηση του πύργου, 120 έτη μετά τον κατακλυσμό, από τους απογόνους του Νώε, υπό την αρχηγίαν του Νεβρώδ. Εκίνησαν από ανατολής και συγκεντρώθηκαν στην πεδιάδα Σεναάρ, με παράλληλο προς τον βασικό τους στόχο (την οικοδόμηση δηλ. πύργου που θα φτάνει στον ουρανό και την απόκτηση ονόματος) την αποτροπή του σχεδίου του Θεού προς διασπορά του ανθρώπου σε όλο το πρόσωπο της γης.

        «καὶ κατέβη Κύριος ἰδεῖν τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον, ὃν ᾠκοδόμησαν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων. καὶ εἶπε Κύριος· ἰδοὺ γένος ἓν καὶ χεῖλος ἓν πάντων, καὶ τοῦτο ἤρξαντο ποιῆσαι, καὶ νῦν οὐκ ἐκλείψει ἀπ᾿ αὐτῶν πάντα, ὅσα ἂν ἐπιθῶνται ποιεῖν. δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον. καὶ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖθεν ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπαύσαντο οἰκοδομοῦντες τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον. διὰ τοῦτο ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτῆς Σύγχυσις, ὅτι ἐκεῖ συνέχεε Κύριος τὰ χείλη πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐκεῖθεν διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς. » (Γενεσις 11:5-9). Ο Κύριος απέτρεψε τους σχεδιασμούς τους και τους διασκόρπισε από την γη Σεναάρ σε όλο το πρόσωπο της γης, σύμφωνα με το δικό Του σχέδιο.

                Έτσι, από τις αρχαίες εκείνες ημέρες, «ὅτε διεμέριζεν ὁ Ὕψιστος ἔθνη, ὡς διέσπειρεν υἱοὺς Ἀδάμ, ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατὰ ἀριθμὸν ἀγγέλων Θεοῦ,» (Δευτερονόμιον 32:8). Προκύπτει συνεπώς, ότι το σχέδιο του Θεού ανέκαθεν ήταν η διασπορά των ανθρώπων σε όλη την γη, ο διαχωρισμός τους σε έθνη, φυλές και γλώσσες και η διαβίωση των λαών εντός των ορίων που έστησε ο Ύψιστος για το καθένα. Ο Θεός έστησε όρια μεταξύ των λαών! Το αυτό επαναλαμβάνει και ο απ. Παύλος προς τους Αθηναίους, αυτή την φορά στο πλαίσιο της Κ.Δ.: «Και έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, διά να κατοικώσιν εφ’ όλου του προσώπου της γης, και διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών, διά να ζητώσι (τα έθνη) τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν, αν και δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών» (Πράξεις 17:26-27). Και πάλι η διακήρυξη του θελήματος του Θεού για διασπορά της κατοικίας των ανθρώπων σε όλο το πρόσωπο της γης και ο καθορισμός από Αυτόν των οροθεσίων της κατοικίας «παντός έθνους ανθρώπων». Δεν μπορεί να γίνει πιο σαφές από τον Λόγο του Θεού, ότι Αυτός έθεσε σύνορα στις κατοικίες των λαών.

                Ο Διάβολος δεν παραιτήθηκε ποτέ από την προσπάθειά του να αποτρέψει και αυτό το σχέδιο του Θεού. Είδαμε ήδη την απόπειρα ανατροπής του στην περίπτωση του Πύργου της Βαβέλ. Εξακολούθησαν να αναφύονται έκτοτε μέσα στην Ιστορία διάφορες τάσεις και πολιτικοφιλοσοφικές θέσεις για κατάργηση των φυλετικών, εθνικών και γλωσσικών διαχωρισμών των ανθρώπων, ιδίως δε για κατάργηση των συνόρων και των πατρίδων (πατρίς = η γη του πατρός, τα πάτρια χώματα). Χαρακτηριστικά ενσωματώνεται αυτή η ιδεολογοπολιτική άποψη στο περιστατικό εκείνο που, κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, μία εκ των αντιστασιακών οργανώσεων, πρωταγωνίστρια του Εμφυλίου Πολέμου που ήδη εμαίνετο, κυκλοφόρησε στα Ιωάννινα στις 23-12-1943 προκήρυξη απευθυνόμενη στον λαό της Ηπείρου, η οποία μεταξύ άλλων ανέφερε: «Αδράξτε τα ντουφέκια σας και αδειάστε τα βόλια σας στα στήθια εκείνων που σας αφυπνίζουν με τα γελοία πράγματα των ψευτοσυνόρων... Επικατάρατος εκείνος που μπηξε τον πρώτο πάσαλο. Γκρεμίστε τα σύνορα, σκίστε τις πανάδες των προλήψεων ακολουθήστε μας στο δρόμο της λευτεριάς...». Η προκήρυξη αυτή καλούσε τον Ελληνικό λαό να ξεκινήσει το γκρέμισμα των συνόρων που οριοθετούν τους λαούς, προχώρησε δε περαιτέρω και σε ανόσιο ανάθεμα, εκστομίζοντας κατάρες ενάντια σε αυτόν που έμπηξε τον πρώτο πάσαλο επί της γης, δηλ. στον ίδιο τον Θεό, σύμφωνα με τα αποσπάσματα του Λόγου Του που παραπάνω παρατίθενται.

                Τις τελευταίες δεκαετίες, οι ίδιοι διαβολικοί στόχοι ανατροπής των σχεδίων του Θεού επιδιώκονται μέσω της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης. Παγκοσμιοποίηση είναι η διαδικασία εκείνη μέσω της οποίας όλο και περισσότερο οι λαοί να μειγνύονται σε μια και μοναδική κοινωνία. Είναι δηλ. εκείνη η κοινωνική διαδικασία που οδηγεί τους λαούς της γης με γρήγορους ρυθμούς σε μια ολοκληρωτική ομογενοποίηση. Σύμφωνα με ορισμό του Δ.Ν.Τ., η παγκοσμιοποίηση δίνει έμφαση στην αυξανόμενη οικονομική αλληλεξάρτηση των χωρών παγκόσμια, μέσω του αυξανόμενου όγκου και ποικιλίας διεθνών συναλλαγών, αγαθών και υπηρεσιών, της ελεύθερης ροής κεφαλαίου διεθνώς και της γρήγορης και ευρείας διάχυσης της τεχνολογίας. Κορωνίδα αυτής της συνάφειας των λαών είναι η πολιτισμική παγκοσμιοποίηση, η ανάπτυξη δηλ. διαπολιτισμικών επαφών και η δημιουργία μιας παγκόσμιας κουλτούρας. Αυτά θα επιτευχθούν με την κατάργηση κάθε είδους περιορισμού μεταξύ των κρατών και ιδίως με την κατάργηση των συνόρων και της αποεθνικοποίησης του ρόλου του εθνικού κράτους. Αυτός δε ο στόχος δημιουργεί την ανάγκη θεσμοθέτησης μιας νέας, καθολικού τύπου, ηγεμονίας στον κόσμο. Απαιτούνται περισσότερες διεθνείς πολιτισμικές ανταλλαγές, ενίσχυση της πολυπολιτισμικότητας μέσω της εξαγωγής κουλτούρας, αυξημένη μετανάστευση, περιλαμβανομένης και της παράνομης μετανάστευσης.

                Επομένως, η μεγάλη μετανάστευση των λαών που παρατηρείται και πάλι στις μέρες μας, είναι μέρος του σχεδίου της παγκοσμιοποίησης, της προσπάθειας ομογενοποίησης των λαών με την κατάργηση των συνόρων.

           Συχνά αναπαράγεται η άποψη ότι ο Θεός φέρνει τους αλλοδαπούς στην πόρτα μας, προκειμένου να εκπληρώσουμε την υποχρέωσή μας για τον ευαγγελισμό τους, να μοιραστούμε δηλ. μαζί τους τα Καλά Νέα της Σωτηρίας που προσφέρει ο Χριστός στον κάθε άνθρωπο. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Θεός τροποποίησε το αρχικό σχέδιό Του και θέλει τώρα να καταργήσει τα οροθέσια των εθνών, προκειμένου να επιτευχθεί ένας τέτοιος ευαγγελισμός. Είναι όμως βέβαιο ότι η εντολή του ήταν «πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθαίος 28:19), «ειρήνη υμίν˙ καθώς με απέστειλεν ο Πατήρ, και εγώ πέμπω εσάς» (Ιωάννης 20:21). Οι μαθητές Του πρέπει να πορευθούν στα έθνη και όχι τα έθνη στους μαθητές. Όσο και αν η τελευταία εκδοχή είναι μια βολική δικαιολογία για την αθέτηση της υποχρέωσής μας να πάμε «Μέχρι την άκρη της Γης», δεν προκύπτει αντίθετη βούληση του Θεού από την αρχικώς και ρητώς εκφρασθείσα. Εν πάση περιπτώσει, η διατήρηση των λαών εντός των συνόρων τους, δεν τους αποξενώνει από την παρουσία Του, αφού στο προαναφερόμενο χωρίο διαβεβαιώνεται ότι «διώρισε… τα οροθέσια της κατοικίας αυτών (των εθνών)… αν και δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών» (Πράξεις 17:26-27). Συνεπώς, τα οροθέσια των εθνών δεν εμποδίζουν τον καθένα να συναντήσει προσωπικά τον Κύριο, αφού Εκείνος φροντίζει να μην είναι μακριά του και εντός αυτών των ορίων.

                Η πλειοδοσία “φιλανθρωπίας”, “φιλαδελφίας”, “φιλαλληλίας”, “φιλευσπλαχνίας” και λοιπών παρόμοιων που επιδεικνύεται εξ αφορμής του μεταναστευτικού ζητήματος, από άτομα, ομάδες, “συλλογικότητες” και ύποπτες Μ.Κ.Ο. (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) δεν είναι πάντοτε τόσο άδολη όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται και, ως εκ τούτου, πρέπει να αντιμετωπίζεται με την δέουσα επιφυλακτικότητα. Όλες οι παραπάνω λέξεις - στάσεις απέναντι στον συνάνθρωπο - στην παρούσα περίπτωση απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν κατακλύσει τον τόπο μας - έχουν ως πρώτο συνθετικό το ρήμα φιλώ, δηλαδή αγαπώ. Η αγάπη προς τον άνθρωπο, η αγάπη του ενός προς τον άλλο, προς τον διπλανό, η όποια αγάπη τέλος πάντων επιδεικνύεται στις μέρες μας, πρέπει να τίθεται υπό δοκιμασία για την διαπίστωση της αγνότητας και γνησιότητάς της. Λυδία λίθος απόδειξης της εν Χριστώ αυθεντικότητας τής αυτού του είδους αγάπης είναι τα παρακάτω χαρακτηριστικά που απαιτεί ο Λόγος του Θεού: «Και εάν πάντα τα υπάρχοντά μου διανείμω, και εάν παραδώσω το σώμα μου διά να καυθώ, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί, η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακόν, δεν χαίρει εις την αδικίαν, συγχαίρει δε εις την αλήθειαν· πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Α΄ Κορινθίους 13: 3-8). Έχει η αγάπη των ακτιβιστών, συλλογικοτήτων, Μ.Κ.Ο κ.λ.π., αλλά και μεμονωμένων ατόμων, προς τους αλλοδαπούς που εισήλθαν στη χώρα μας αυτά τα χαρακτηριστικά; Όλοι όσοι εκφράζονται ευνοϊκά υπέρ της μαζικής εισόδου στη χώρα μας μεταναστών και προσφύγων με αυτό τον αυθαίρετο, άτακτο και εν τέλει παράνομο τρόπο, επικαλούμενοι χριστιανικά αισθήματα φιλανθρωπίας, φιλαδελφίας και φιλαλληλίας, επιδεικνύουν οι ίδιοι πρώτα στην προσωπική τους ζωή και εν συνεχεία έναντι των μεταναστών γνήσια εν Χριστώ αγάπη που μακροθυμεί, αγαθοποιεί, δεν φθονεί, δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται κακό, δεν χαίρει στην αδικία, συγχαίρει στην αλήθεια, πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει, ουδέποτε εκπίπτει; Ακόμα και αν όλοι αυτοί οι αλληλέγγυοι των μεταναστών υποβάλλονται σε προσωπικές θυσίες για να τους προσφέρουν βοήθεια, ακόμα και αν πάντα τα υπάρχοντά τους διανείμουν, ακόμα και αν παραδώσουν το σώμα τους να καυθεί για χάρη τους, η αγάπη τους όμως δεν διαπνέεται από τα παραπάνω χαρακτηριστικά, σε τίποτα δεν ωφελούνται στην σχέση και πορεία τους με τον Χριστό. Οποιαδήποτε άλλη αγάπη, αν δεν συνιστά προσπάθεια επικάλυψης με χριστιανικό μανδύα προσωπικών ιδεοληψιών, είναι μια ευαίσθητη συναισθηματική εκδήλωση του ψυχικού ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο, κατανοητή μεν ως τέτοια, όχι όμως απόδειξη γνήσιας πνευματικής σχέσης με τον Θεό εν Χριστώ.

                Ως δικαιολογία της μεγάλης φυγής των μεταναστών από τις πατρίδες τους προς την Ευρώπη, συχνά αναφέρεται η περίπτωση φυγής του παιδός Ιησού στην Αίγυπτο, επειδή κινδύνευε η ζωή Του, «έμελλε γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό» (Ματ. 2:13). Όταν όμως ο κίνδυνος εξέλιπε με τον θάνατο του Ηρώδη, ο Θεός κάλεσε τον Ιωσήφ να επιστρέψει τον Ιησού στην πατρίδα. «Ο δε εγερθείς παρέλαβεν το παιδίον και την μητέρα αυτού και εισήλθεν εις γην Ισραήλ» (Ματ. 2:21). Επομένως, ο Ιησούς δεν αναζήτησε μια ευκολώτερη, πλουσιώτερη και περισσότερο άνετη ζωή σε ξένη χώρα, ζωή που η πλειονότητα των σημερινών μεταναστών αναζητεί στην Ευρώπη, αλλά η Θεία Πρόνοια Τον γύρισε στην γη Ισραήλ, προκειμένου να εκπληρώσει την δημόσια διακονία Του και το έργο της σωτηρίας, το οποίο εν πρώτοις απευθύνθηκε στους Ιουδαίους συμπατριώτες Του. Ο Ιησούς δεν απέφυγε την ευθύνη υλοποίησης των Θείων Σχεδίων, χάριν αποφυγής της εχθρικής εναντίωσης που γνώριζε ότι θα αντιμετώπιζε από τους συμπατριώτες Του. Συνεπώς οι αναλογικές αναφορές και η εξομοίωση των δύο περιπτώσεων είναι ατυχής.

                Οι πρόσφυγες δεν εγκαταλείπουν τις σπαρασσόμενες πατρίδες τους επειδή και μόνο κινδυνεύει σε αυτές η ζωή τους και η σωματική τους ακεραιότητα, (κίνδυνοι οι οποίοι τους προσδίδουν και την ιδιότητα του πρόσφυγα). Επί πλέον αναζητούν να αποσπάσουν μερίδιο ευημερίας από άλλους λαούς. Απόδειξη τούτου είναι ότι δεν αρκούνται να σώσουν τις ζωές τους καταφεύγοντας σε γειτονικές χώρες, εθνολογικά και θρησκειολογικά συγγενείς προς αυτούς, φτωχότερες όμως και με χαμηλό επίπεδο διαβίωσης. Επιδίωξή τους είναι να εκβιάσουν την καταφυγή τους σε ευρωπαϊκές χώρες και μάλιστα στις πλουσιώτερες από αυτές της Βόρειας Ευρώπης. Και είναι μεν κατά πρώτον θεμιτό να θέλει κάποιος να απολαύσει ένα καλύτερο επίπεδο ζωής, δεν είναι όμως θεμιτό να εκβιάζει την συμμετοχή του σε αυτό με βίαιο και αυθαίρετο τρόπο, παρά την θέληση της χώρας προορισμού, θεωρώντας ότι έχει δικαίωμα να νοσφισθεί τα υλικά αγαθά των χριστιανικών λαών. Ως Μουσουλμάνοι, θεωρούν αυτά νομίμως καταληφθέντα λάφυρα παρά των απίστων, ενθαρρυμένοι από σχετικές αναφορές του Ιερού Κορανίου: «Θα σ’ ερωτήσωσι περί των λαφύρων, αποκρίθητι: Τα λάφυρα ανήκουσι τω Θεώ και τω αποστόλω αυτού… Τρέφεσθε εκ των αγαθών άτινα νομίμως εκυριεύσατε παρά του εχθρού»  (σούρα Η΄ “Τα Λάφυρα”, εδ. 1 και 70). Παράλληλα, αρνούνται να συνεργασθούν και να ενσωματωθούν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, καθ’  ότι «όσοι πιστοί! μη συνάπτετε σχέσεις μετά των Εβραίων, ούτε μετά των Χριστιανών. Ούτοι είναι φίλοι αλλήλων» (σούρα Ε΄ “Η Τράπεζα”, εδ. 56). Την άρνηση ενσωμάτωσης που μετατρέπεται σε αρρωστημένο μίσος κατά των "χριστιανικών" λαών, την ένοιωσε η Ευρώπη κατ΄ επανάληψη με το λουτρό αίματος σε ευρωπαϊκές πόλεις.

                Οι περισσότεροι των αναζητούντων μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη είναι νέοι άνθρωποι κατ’ εξοχήν παραγωγικών ηλικιών. Στερούν τις πατρίδες τους από το παραγωγικό δυναμικό τους. Χωρίς αυτούς, οι χώρες τους ουδέποτε θα ανακάμψουν, ουδέποτε θα απαλλαγούν από τα διάφορα ολοκληρωτικά, ανελεύθερα και καταπιεστικά καθεστώτα, από αιμοσταγείς δικτάτορες και ανόητους δικτατορίσκους που τις κατακυριεύουν. Πώς πράγματι οι χώρες τους θα μπουν στον δρόμο της ανάπτυξης και του εκδημοκρατισμού τους, αν το πιο δυναμικό τμήμα του λαού τους τις εγκαταλείπει και δεν παραμένει για να δώσει τον αγώνα του από την όποια ιδεολογική σκοπιά ο καθένας τους κρίνει ως ορθή, αλλά περιμένουν από τους τρίτους να δώσουν την λύση στα πολλά προβλήματα της πατρίδας τους;

                Είναι προφανές ότι υπάρχει σχέδιο ισλαμοποίησης της Ευρώπης. Οι ευρωπαϊκοί λαοί γηράσκουν λόγω υπογεννητικότητας, οι Μουσουλμάνοι αυξάνουν λόγω υπεργεννητικότητας. Η αποχριστιανοποίηση της Ευρώπης είναι γεγονός που συμβαίνει τώρα. Επειδή μέσα στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που κάνουν απόβαση στην Ευρώπη υποκρύπτονται και ακραία ισλαμιστικά και τζιχαντιστικά στοιχεία, από τα οποία τόσο πολύ υποφέρει η Ευρώπη και ο κόσμος, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και το “main stream”, το κυρίαρχο ρεύμα δηλ. μέσα στους ευρωπαϊκούς λαούς, στα πλαίσια μιας πολιτικής τήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων και προς καταπολέμηση φαινομένων θρησκευτικού “φανατισμού”, επιβάλλει περιορισμούς στην άσκηση των θρησκευτικών ελευθεριών, οι οποίοι εν τέλει θα καταλήξουν σε διωγμό του ανόθευτου Ευαγγελίου και των Χριστιανών που δεν θα συμμορφωθούν σε αυτή την νέα τάξη πραγμάτων. Επιθυμητό είναι πλέον ένα νέο πανθρησκευτικό μόρφωμα, το οποίο θα συγκρητίζει τα κοινά δόγματα όλων των θρησκειών και θα εξοβελίζει τις διαφορές τους και όσους θα επιμένουν σε αυτές.           

                Γύρω από το μεταναστευτικό έχει στηθεί μια απίστευτη προπαγάνδα διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και της αποδοχής τετελεσμένων από τους ευρωπαϊκούς λαούς και την διεθνή κοινότητα. Είναι γνωστό ότι, όσο πιο τερατώδης είναι η διαστρέβλωση, τόσο πιο αποτελεσματική είναι. Όταν μάλιστα αυτή βασίζεται και εκμεταλλεύεται βασικές ανθρώπινες ευαισθησίες απέναντι στο παιδί, τον κατατρεγμένο, τον ανήμπορο, τότε γίνεται ακαταμάχητη.

                Όλη η παραπάνω ανάλυση συνθέτει την μεγάλη εικόνα του φαινομένου, όπως αυτή διαμορφώνεται σε επίπεδο ηγεσιών, γεωπολιτικών συσχετισμών, ανακατανομής των σφαιρών επιρροής, ανατροπής του παγκόσμιου status και εγκαθίδρυσης μιας νέας κατάστασης πραγμάτων, ειδομένη υπό το πρίσμα του Λόγου του Θεού και την αντίληψη των εξελισσόμενων γεγονότων ως στήσιμο του σκηνικού του τέλους. Σε αυτή όμως την μεγάλη εικόνα ο καθένας καλείται να πάρει θέση απόρριψης ή αποδοχής της. Καλείται επίσης να διαμορφώσει την προσωπική του στάση όχι τόσο απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα, όσο απέναντι στον ίδιο  τον πρόσφυγα και τον μετανάστη. Τι θέση πρέπει να πάρει ο καθένας και μάλιστα ο χριστιανός απέναντί τους; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη και μονόδρομη: «Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθαίος 22:39). Έχουμε καθήκον να προσφέρουμε σε αυτούς τους ανθρώπους ανιδιοτελώς ό,τι αυτή η αγάπη συνεπάγεται. Η εντολή αυτή του ίδιου του Κυρίου είναι αδιαπραγμάτευτη και υπεράνω συζητήσεως. Η υποχρέωση όμως εκπλήρωσης του προσωπικού χριστιανικού καθήκοντος δεν απενοχοποιεί τις πολιτικές των ηγεσιών, που συνειδητώς ή ασυνειδήτως υλοποιούν συγκεκριμένο σχέδιο, και τις προσωπικές επιδιώξεις προσφύγων και μεταναστών για συμμετοχή τους στον καταναλωτικό τρόπο ζωής της Δύσης, παράγοντες οι οποίοι έφεραν αυτούς τους ανθρώπους στην αυλή μας.